แป้งกอดนัวเนียผมแน่นพร้อมกับลูบมือจิกลงไปแถวหลังคอของผม ลมหายใจของเธอหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ผมรู้สึกว่าเม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาจนตัวเปียก ร่องรักของเธอขมิบตอดรัดใส่ผมแบบไม่ยั้งจนผมเริ่มเห็นสวรรค์รำไร แต่ช่วงนี้ผมได้ฝึกวิชาปลดปล่อยกับโบกี้ตลอด ผมเลยพอจะมีน้ำอดน้ำทนเพิ่มมาอีกหน่อย ไม่งั้นอาจจะโดนเธอรีดน้ำเสร็จไปก่อนหนึ่งยก

        ผมทำกับแป้งในท่าลิงอุ้มแตงสักพักก็เริ่มรู้สึกกินแรง ผมเลยขยับอุ้มพาเธอลงไปนอนหงายบนโต๊ะทำงานของอาจารย์ ก่อนจะโหมเร่งกระแทกสุดแรงเพราะรู้สึกว่าใกล้เสร็จเต็มที่แล้ว อารมณ์ตอนนี้มันเสียวสุดยอดแถมยังลุ้นระทึก ถ้าผมไม่โดนไล่ออกไปเสียก่อน ดีไม่ดีผมอาจจะชวนแป้งมาทำเรื่องแบบนี้กันอีกสักครั้ง

         ผมกระแทกเอวพลางเอื้อมมือขยำขยี้ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มเต่งตึงไปอย่างเมามัน ท่านี้ทำให้ผมออกแรงกระแทกได้หนักหน่วงกว่าเดิม แป้งถึงกับหลับตาปี๋ดิ้นพราดร้องครางออกมาเสียงดัง ผมเลยต้องรีบเอื้อมมือไปปิดปากเธอเอาไว้เพราะกลัวจะมีคนได้ยินเข้า

        ผมกระแทกเอวได้สักพักแป้งก็เริ่มกระตุกเฮือก ร่องรักตอดรัดใส่ผมตุบ ๆ จนผมเองก็ทนไม่ไหว แป้งดิ้นพราดถึงจุดสุดยอด ผมเองก็ตัวกระตุกน้ำแตกใส่แป้งไปจนเต็มร่องหนึ่งรอบเหมือนกัน

        พอได้ปลดปล่อยอารมณ์ ผมก็ฟุบตัวลงไปนอนกอดแป้งบนโต๊ะทำงานของอาจารย์ ผมกอดเธอแน่น ส่วนเธอเองถึงจะหมดแรงกอดแต่ร่องรักของเธอกำลังทำหน้าที่ตอดใส่ของผมแบบระรัวจนผมเสียววูบไปอีกครู่ใหญ่เลยทีเดียว

        เรากอดกันแบบนั้นอยู่อีกราวห้านาที ผมก็ขยับตัวมองหน้าแป้ง แป้งมองผมแล้วยิ้มมีความสุข เธอไม่ได้พูดอะไร ผมเองก็ไม่ได้พูดอะไร ผมแค่จูบปากเธออีกครู่หนึ่ง แล้วก็เริ่มขยับถอนตัวออกมา อารมณ์หื่นของพวกเราได้ระบายออกไปแล้ว ตอนนี้ผมเริ่มกลัวว่าจะมีปัญหาถ้ามีคนมาเจอเข้า แป้งเองก็คงคิดแบบเดียวกัน เธอเลยไม่ได้ชวนทำอะไรต่อ

        เราสองคนรีบจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวด้วยกระดาษเปียก แล้วสวมใส่เสื้อผ้านักศึกษากันแบบเงียบ ๆ ผมพยายามสอดส่ายสายตามองหาทำลายหลักฐานเท่าที่เป็นไปได้ พอทุกอย่างดูเรียบร้อยดีเราสองคนก็เตรียมออกจากห้อง ผมค่อย ๆ เปิดประตูออกไปมองซ้ายมองขวาก่อน พอไม่มีใครผมก็เรียกให้แป้งเดินออกมา

        แป้งมองซ้ายมองขวาสำรวจความปลอดภัย ก่อนจะขยับมาหอมแก้มผมฟอดใหญ่ แล้วเดินแยกตัวออกไปก่อน ส่วนผมนั้นเดินไปห้องพักอาจารย์อีกท่านที่อยู่ด้านข้างเพื่อเอากุญแจห้องไปฝากตามคำสั่ง ผมแอบกังวลเล็ก ๆ ตอนเดินเข้าไป แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไร อาจารย์ท่านนั้นเหมือนจะไม่ได้รู้เห็นเรื่องราวที่ผมแอบทำกับแป้งในห้องด้านข้าง ผมเลยค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นมา

        ทีแรกผมคิดว่าเรื่องราวน่าจะเรียบร้อยแล้ว ผมจะรีบไปกินข้าวเที่ยง แล้วจะรีบไปเข้าชั้นเรียนตอนบ่ายโมง เรื่องราวน่าจะจบลงตรงนี้ไม่มีใครรู้เห็นอีก แต่ดูเหมือนว่าผมจะคิดผิด เพราะว่าพอผมก้าวเท้าออกมาจากห้องพักอาจารย์ได้ครู่เดียว โทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้นมาทันที

        ผมคงจะไม่คิดอะไรมากกับการรับโทรศัพท์ หากคนที่โทรมาเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่คนนี้ ผมยังไม่กล้ากดรับโทรศัพท์และรีบมองซ้ายมองขวาด้วยความตกใจ แต่พอมองไม่เห็นว่าจะมีใครอยู่แถวนี้ ผมก็ค่อย ๆ พยายามสงบจิตใจและกดรับโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกกังวลอยู่สักหน่อย

        คนที่โทรมาถึงจะเป็นเพื่อนในคณะที่รู้จักกัน แต่ปกติแล้วผมกับมันแทบจะไม่ค่อยได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ และจังหวะที่มันโทรมาหาผมนั้นก็ดูจะเหมาะเจาะเกินไป มันโทรมาตอนที่ผมเพิ่งแยกกับแป้งได้ไม่นาน และไอ้คนที่โทรมาหานี้ก็คือคนที่เคยคบเป็นแฟนกับแป้ง แต่เพิ่งโดนแป้งประกาศเลิกกันได้ไม่กี่วัน ... คงไม่ใช่เรื่องที่ผมกลัวหรอกมั้งนะ

        "ไอ้หนุ่ม เอ็งนี่เองที่เป็นแฟนของแป้ง นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ"

        พอผมกดรับเสียงหงุดหงิดไม่พอใจก็ดังออกมาทันที ผมถึงกับชะงักอึ้งทำตัวไม่ถูก ผมมองซ้ายมองขวาอีกรอบด้วยความสงสัย แต่ว่าผมมองยังไงก็ไม่เห็นใครสักคนอยู่แถวนี้ แต่เพื่อนที่เป็นอดีตแฟนของแป้งเหมือนจะเห็นเหตุการณ์ระหว่างผมกับแป้ง ไม่งั้นมันคงจะไม่พูดออกมาด้วยความมั่นใจถึงขนาดนี้

        "มองมาทางนี้ บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้ามนี้ กูแอบตามติดใช้กล้องทางไกลส่องสอดแนมแป้งตั้งนาน ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้รู้เสียทีว่าแป้งแอบคบใครเป็นแฟน เอ็งนี่เองไอ้หนุ่ม"

        เสียงของมันดังออกมาจากโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง คราวนี้ผมเลยหันหน้ามองไปทางตึกฝั่งตรงข้ามด้วยความรู้สึกอึ้ง ๆ ทีแรกผมมองไม่เห็นอะไร เพราะว่าตึกที่ว่ามันอยู่ห่างออกไปไม่ต่ำกว่าสองสามร้อยเมตร มองไปผมก็เห็นเป็นจุดเล็ก ๆ แยกไม่ออก แต่พอผมหรี่ตาพยายามมองไปบนดาดฟ้า ผมก็เห็นใครสักคนยืนโบกไม้โบกมือเหมือนอยากให้ผมเห็น

        ผมขมวดคิ้วทำตัวไม่ถูก ผมมองไม่ออกว่าเป็นใครเพราะห่างไกลเกินไป แต่ก็เดาได้ว่าคงจะเป็นอดีตแฟนของแป้ง และในมือของมันก็มีสิ่งที่คล้ายกับกล้องส่องทางไกล และถ้ามันมีกล้องส่องทางไกลก็คงไม่แปลกหากมันจะมองเห็นผมกับแป้ง

        เท่าที่ผมได้ยิน ดูเหมือนว่ามันจะแอบใช้กล้องตามติดแป้งมาสักระยะแล้ว แป้งเองก็คงไม่รู้ตัวว่ามีพวกโรคจิตแอบส่องตามอยู่ คราวนี้พอมันเห็นว่าแป้งกับผมเข้าไปในห้องพักอาจารย์อยู่นานสองนาน ถ้าหากมันไม่สงสัยก็คงจะแปลก แต่ที่สำคัญก็คือตอนเดินออกมา แป้งหอมแก้มผมไปหนึ่งครั้ง และมันก็น่าจะเห็นเหตุการณ์ได้ผ่านทางกล้องส่องทางไกล

        "เย็นนี้หลังเลิกเรียน ไปเจอกันที่ร้านกาแฟหลังมหาลัย ห้ามเบี้ยวนะโว้ยไอ้หนุ่ม ไม่งั้นมีเรื่อง"

         อดีตแฟนแป้งส่งเสียงอีกรอบก่อนจะวางสายไปแบบไม่รอให้ผมตอบ แต่ความจริงตอนนี้ผมก็อึ้งจนไม่รู้จะตอบอะไรยังไง ใครจะไปนึกว่าไอ้เพื่อนคนนี้เป็นโรคจิตใช้กล้องส่องทางไกลคอยตามแป้งตลอด ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับแป้งเลยมีคนระแคะระคายขึ้นมา

        ปัญหาในตอนนี้ของผมก็คือ ผมควรจะทำอะไรดี เย็นนี้หลังเลิกเรียน ผมควรจะไปหาอดีตแฟนของแป้งตามที่มันนัดมาหรือเปล่า หรือว่าผมจะทำเนียนไม่รู้เรื่องไม่สนใจไม่ไปหามัน ถึงมันจะเห็นด้วยตาตัวเอง แต่มันก็ไม่น่าจะมีหลักฐานอะไรมายืนยัน

        ถ้าเป็นคุณล่ะ คุณจะทำยังไง ระหว่างไปพูดคุยให้รู้เรื่อง หรือไม่ต้องสนใจไม่ต้องไปหา

     ความจริงแล้วผมไม่ค่อยอยากจะเสนอหน้าไปคุยกับแฟนเก่าของแป้งสักเท่าไหร่นัก ถึงผมจะคุ้นเคยได้เจอหน้าและทักทายมันบ่อย ๆ ในชั้นเรียน แต่เราก็ไม่ค่อยรู้จักมักคุ้นกันมากนัก อ้อ ผมลืมบอกไป แฟนเก่าของแป้งชื่อโป้ง ไอ้โป้งมันเรียนห้องเดียวกับผมนั่นแหละ แต่มันอายุมากกว่าผมสองปีเพราะเป็นเด็กซิ่วมาจากมหาวิทยาลัยอื่น ไอ้โป้งมันจะออกแนวขาวและมีเชื้อจีนสักหน่อย แล้วบ้านมันก็เหมือนจะรวยพอสมควร ผมเห็นมันขับรถหรูมาเรียนบ่อย ๆ

        ผมนั่งเรียนวิชาตอนบ่ายแทบไม่รู้เรื่อง เพราะมัวแต่คิดย้อนไปย้อนมา มองยังไงผมก็ไม่เห็นเหตุผลที่จะพาตัวเองไปเสี่ยง ถึงมันจะเห็นผมกับแป้ง แต่ว่ามันก็ไม่ได้มีหลักฐานอะไร ถ้ามองในแง่ร้าย ผมอาจจะโดนกระทืบ หรือใช้อาวุธทำร้ายก็เป็นได้ ถ้าเป็นคุณล่ะจะไม่กลัวเหรอ ขนาดคอยส่องกล้องตามแป้งไอ้โป้งมันยังทำได้ ถ้ามันโรคจิตขนาดนี้แล้วคุณคิดว่ามันจะไม่กล้าทำเรื่องบ้า ๆ หรือไง

        ถ้าจะพยายามนึกหาเหตุผลให้ได้สักอย่าง ก็คงเป็นเรื่องความปลอดภัยของแป้ง อย่างน้อยถ้าไอ้โป้งมันมาลงกับผม ก็น่าจะดีกว่าให้ไปลงกับผู้หญิงแบบแป้ง อย่างดีผมก็คงจะโดนกระทืบสักหน่อย แต่ถ้าเป็นแป้งอาจจะโดนมากกว่านั้น

        นอกจากนี้ผมยังรู้สึกว่าถ้าไม่ยอมคุยให้รู้เรื่อง ผมอาจจะโดนแอบดักตีหัวเข้าสักวัน สุดท้ายผมก็เลือกไปตามนัด ตั้งใจจะไปคุยกับมันให้รู้เรื่องรู้ราว แต่ก็ยังกล้า ๆ กลัว ๆ อยากหาตัวช่วยสักหน่อยถ้าเป็นไปได้

        ผมอยากจะชวนเพื่อนไปด้วยสักหลายคนเพื่อกันเหนียว แต่ว่าเรื่องที่เราจะคุยมันเป็นเรื่องของแป้งที่ควรเป็นความลับ ถ้าพาคนไปเยอะก็คงไม่ดี จะให้พาแป้งไปก็คงไม่เข้าทีเท่าไหร่ และผมก็ยังไม่ได้บอกแป้งว่ามีคนแอบเห็นเรื่องของเรา ผมตั้งใจจะไปคุยกับไอ้โป้งให้รู้เรื่องก่อนแล้วค่อยมาคุยกับแป้งอีกที เธอจะได้ไม่ตกใจกลัว