ตอนนี้ผมถึงค่อยเข้าใจว่าทำไมแป้งถึงย้ำบอกให้ผมรีบมาเจอกิ๊ฟทันที นั่นเพราะว่าเธอกำลังเข้าตาจนหาคนช่วย ถ้าไม่มีใครช่วยเธอก็ต้องพักการเรียนแล้วกลับบ้านไปช่วยพ่อแม่ทำงาน แต่ถ้าผมช่วย เธอก็จะสามารถเรียนได้เหมือนเดิม

        "... แน่ใจเหรอว่าอยากทำแบบนี้"

        "ค่ะ หนูคิดมาทั้งคืนแล้ว หนูจะเก็บเป็นความลับ ถ้าพี่อยากจะทำอะไรกับหนูเมื่อไหร่ก็ได้แล้วแต่พี่จะต้องการ"

        ผมมองตาเธอแล้วเริ่มรู้สึกลังเล พูดกันตามประสาลูกผู้ชาย ผมก็อยากช่วยสาวสวยอย่างกิ๊ฟ และผมก็อยากมีอะไรกับเธอด้วย แต่ถ้าพูดกันระยะยาวแล้วผมไม่แน่ใจนัก

        ก่อนนี้ผมช่วยเพราะสงสารและอยากขัดขาพี่โต๋ไม่ให้สมหวัง เงินก้อนนั้นมันถือว่าเล็กน้อย เป็นแค่เงินค่าขนมที่สะสมไว้ส่วนหนึ่งถือว่าไม่เยอะอะไร แต่ถ้าผมจะเลี้ยงดูกิ๊ฟระยะยาว เงินที่ต้องใช้ก็ไม่ใช่น้อย ๆ ถึงผมจะแน่ใจว่าจ่ายไหว แต่ก็ดูไม่ค่อยเหมาะ เพราะว่าผมยังไม่ได้หาเงินเอง ผมยังขอเงินพ่อแม่ใช้อยู่

        ปัญหาอีกอย่างก็คือ ถึงเธอจะพูดแบบนี้ แต่ผมก็ยังไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วกิ๊ฟคิดอ่านอะไรยังไง หรือเธอมีความคาดหวังอะไรมากกว่าที่พูดหรือเปล่า ถ้าพูดสั้น ๆ ก็คือผมยังไม่ได้ไว้ใจกิ๊ฟนั่นล่ะครับ ถ้าไม่มีอะไรก็แล้วไป แต่ถ้ามีก็อาจจะเป็นเรื่องราวได้

        โชคดีที่ปัญหานี้อาจจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับคนอื่น แต่สำหรับผมแล้วมันเป็นเหมือนปัญหาเล็ก ๆ เพราะผมมีเจ้านี่อยู่กับตัว ผมหมายถึงเจ้าแว่นวิเศษของผมนั่นล่ะครับ

        "กิ๊ฟ มองแว่นพี่หน่อยซิ"

        ผมบอกเธอและรีบกดปุ่มเล็ก ๆ ตรงกรอบแว่นทันทีเมื่อเธอมองมา ผมเห็นแสงสีขาวแวบหนึ่ง ส่วนน้องกิ๊ฟนั้นเธอสะดุ้งเบา ๆ นิดหน่อย แล้วเธอก็ทำท่าเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ซึ่งเป็นอาการปกติของคนที่โดนพลังของแว่น แต่ครู่เดียวสายตาของเธอก็กลับมาเป็นเหมือนปกติ

        "เรามานั่งคุยกันดี ๆ สักหน่อยนะกิ๊ฟ"

        "ค่ะพี่หนุ่ม"

        ผมมองเธอแล้วขยับไปนั่งบนขอบเตียง ผมสูดลมหายใจปรับสติอารมณ์เพื่อเตรียมสอบถามความจริง ผมคิดจะนั่งคุยกันดี ๆ ก่อนจะได้รู้เรื่อง แต่หัวสมองดันคิดแต่เรื่องนมเต้าอวบ ๆ ของเธอ กิ๊ฟเลยไม่ได้นั่งคุยกันดี ๆ อย่างที่ผมบอกให้ทำ เธอขยับตัวมานั่งคร่อมบนหน้าขาผม แล้วก็จับหน้าของผมซุกเข้าหาร่องนมขาวอวบนุ่มแน่นจนผมแทบหายใจไม่ออก

        กลิ่นหอมกรุ่นกับความนุ่มนิ่มของสองเต้าขาวโพลนทำให้ผมเกือบสติหลุดไม่อยากคุยอะไรให้เสียเวลาอีก แต่ยังดีที่ผมเพิ่งระบายอารมณ์กับโบกี้มาแล้วทั้งคืน อารมณ์หื่นมันเลยไม่ได้รุนแรงเท่าไหร่

        ผมซุกหน้ากับร่องนมครู่เดียวก็ถอนหน้าออกมามองกิ๊ฟแล้วพยายามตั้งสติคุยกับเธอ เรื่องอื่นเอาไว้ผมอยากทำทีหลังก็ยังได้

        "กิ๊ฟ อยากจะขายตัวจริงเหรอ เอ่อ ผมหมายถึง กิ๊ฟอยากจะใช้ร่างกายขายเซ็กส์กับผม เพื่อแลกกับให้ผมช่วยเหลือเรื่องเงิน น้องกิ๊ฟอยากทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ"

        "ไม่อยากทำค่ะ ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากทำแบบนั้นหรอก"

        คำตอบของกิ๊ฟในตอนนี้แตกต่างจากก่อนหน้าจนผมขมวดคิ้วไม่ค่อยพอใจ ก่อนหน้านี้เธอบอกว่ายินดีที่จะทำ แต่ว่าคำตอบที่แท้จริงหลังจากโดนพลังของแว่นสะกดกลับเป็นอีกแบบ ซึ่งจะว่าไปแบบหลังมันก็ดูสมเหตุสมผลกว่า ใครกันจะอยากทำแบบนั้น

        "ไม่อยากทำ แล้วทำไมต้องทำล่ะ"

        "ถ้ากิ๊ฟไม่ทำ กิ๊ฟก็ต้องหยุดเรียนกลับบ้าน พ่อกับแม่บอกว่าจะให้กิ๊ฟไปแต่งงานกับเสี่ยแก่ ๆ เพื่อช่วยเรื่องเงิน"

        พอฟังถึงตรงนี้ความหงุดหงิดก่อนหน้าของผมก็หายไปโดยสิ้นเชิง ผมเริ่มรู้สึกสงสารเห็นใจเธอขึ้นมา ก่อนหน้านี้เธอแค่บอกว่าจะต้องกลับไปช่วยงานที่บ้าน เธอไม่ได้พูดเรื่องจะโดนจับไปแต่งงานกับเสี่ยแก่ ๆ เลยสักคำ

        "ทำไมไม่บอกก่อนล่ะ ว่าจะโดนจับไปแต่งงานกับเสี่ย"

        "กิ๊ฟกลัวคนอื่นจะด่าพ่อกับแม่ว่าทำเรื่องไม่ดีกับลูกสาว"

        ผมอึ้งไปอีกรอบ นอกจากจะน่าสงสารแล้วเธอยังคิดเผื่อพ่อกับแม่ด้วย แม้จะไม่พอใจเรื่องการโดนจับแต่งงาน แต่กิ๊ฟก็ยังเลือกที่จะไม่พูดให้ใครรู้เพื่อเรียกคะแนนสงสาร ยอมรับเลยว่าผมใจอ่อนลงไปอีกเยอะ

        "ถ้าพี่ไม่ยอมรับข้อเสนอของกิ๊ฟ กิ๊ฟจะทำยังไง จะหาคนอื่นอีกหรือเปล่า เช่นพี่โต๋"

        "ถ้าพี่หนุ่มไม่รับ กิ๊ฟก็ต้องรับชะตากรรม กลับบ้านไปแต่งงานกับใครก็ได้เพื่อปลดหนี้ให้พ่อกับแม่"

        "ทำไมต้องเป็นพี่ล่ะ ทำไมถึงเสนอให้พี่คนเดียว กิ๊ฟสวยน่ารักขนาดนี้ มีผู้ชายอยากช่วยออกจะเยอะแยะ"

        "เพราะว่ากิ๊ฟชอบพี่หนุ่ม"

        "..."

        ก่อนนี้ผมได้ยินเธอบอกว่าชอบผมแล้ว แต่ความรู้สึกของผมยังไม่รุนแรงเท่าตอนนี้ เพราะผมไม่รู้ว่าเธอชอบผมจริงหรือเปล่า แต่ตอนนี้ทุกคำพูดที่เธอสื่อออกมาล้วนแล้วแต่ความเป็นจริง และเธอชอบผมจริง ๆ

        "ทำไมชอบพี่ล่ะ เราเพิ่งได้คุยกันจริง ๆ เมื่อวานเองด้วยซ้ำ"

        "ตั้งแต่พี่ช่วยหนูโดยไม่หวังอะไรตอบแทน หนูก็ชอบพี่แล้ว แล้วตอนนี้เรามีอะไรกันแล้ว หนูเป็นผู้หญิงของพี่แล้ว หนูก็เลยอยากเป็นของพี่แค่คนเดียว ไม่อยากยุ่งกับคนอื่นอีก"

        "เรื่องแค่นี้น่ะเหรอ ทำให้กิ๊ฟชอบพี่"

        "ยังมีอีกค่ะ พี่โบกี้เป็นไอดอลของหนู พอเห็นพี่โบกี้คบพี่หนุ่มเป็นแฟน หนูก็แน่ใจว่าพี่จะต้องเป็นคนดี สำหรับพี่อาจจะเป็นเรื่องเล็ก แต่สำหรับหนูแลว้มันเป็นเรื่องใหญ่มาก"

        "อืม ... กิ๊ฟรู้แล้วว่าพี่เป็นแฟนกับโบกี้ แต่กิ๊ฟก็ยังจะมาเสนอขายตัวกับพี่อีกเหรอ"

        "ค่ะ หนูรู้ว่าพี่เป็นแฟนกับพี่โบกี้ แล้วพี่ก็ยังมีอะไรกับพี่แป้งด้วย แต่หนูก็ยังอยากเป็นของพี่"

        "แล้วกิ๊ฟคิดเรื่องนี้ยังไง หึง หวง ไม่พอใจหรือเปล่า"

        "หนูอิจฉาพี่โบกี้ หนูอยากเป็นแฟนกับพี่หนุ่ม"

        "... แค่อิจฉาเหรอ กิ๊ฟคิดจะทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า"

        "หนูไม่ทำหรอกค่ะ พี่โบกี้เป็นคนดีช่วยดูแลหนูมาตั้งเยอะ แล้วที่สำคัญ หนูไม่กล้าทำเรื่องที่ทำให้พี่หนุ่มเกลียดหนูหรอก ถ้าพี่เกลียดหนูเข้า ชีวิตหนูคงไม่มีอะไรอีกแล้ว"

        ฟังน้ำเสียงของเธอแล้วผมต้องอึ้งไปอีกรอบ ถ้าผมได้ยินเธอพูดแบบนี้ตอนไม่โดนแว่นควบคุม ผมคงจะคิดว่าเธอพูดเพ้อเจ้อไปตามอารมณ์ แต่ว่าตอนนี้เธอโดนแว่นควบคุม แสดงว่าเธอพูดแต่ความจริง และนั่นหมายความว่าเธอวางตัวผมเป็นคนสำคัญในชีวิตของเธออย่างยิ่ง

        ผมรู้สึกเครียดขึ้นมาสักหน่อย ความจริงมันก็น่าภูมิใจหรอกนะที่มีผู้หญิงมาหลงเราขนาดนี้ แต่ผมคิดว่ากิ๊ฟจะเป็นผู้หญิงแนวที่ทุ่มความรักแบบหมดใจไม่เผื่อพลาดในภายหลัง ผู้หญิงแบบนี้ถ้าเจอรักที่สมหวังก็จะมีความสุขมหาศาล แต่ถ้าเจอเรื่องไม่สมหวังก็ยิ่งทุกข์หนัก

        "กิ๊ฟทนได้เหรอ ถ้าเห็นผมคบกับผู้หญิงคนอื่น แต่พอมีเวลาว่างก็ลากกิ๊ฟไปขึ้นเตียงระบายอารมณ์"

        "หนูจะอดทนรอวันที่พี่หนุ่มหันมาชอบหนูค่ะ หนูจะไม่เรียกร้องอะไร หนูแค่จะทำหน้าที่ของหนูให้ดีที่สุด ถ้าพี่เห็นหนูเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ใคร่หนูก็จะเป็นให้พี่"

        ความคิดของน้องกิ๊ฟทำให้ผมนึกถึงนางเอกในละครน้ำเน่าขึ้นมาทันที ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีผู้หญิงคนไหนคิดแบบนี้จริง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคสมัยนี้

        ผมนั่งนิ่งสูดลมหายใจเรียบเรียงความคิด ผมแน่ใจแล้วว่าน้องกิ๊ฟชอบผมจากใจจริง และเธอไม่ได้มีความคิดในแง่ร้าย หรืออย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่มี ดังนั้นผมจึงโล่งใจไปได้ส่วนหนึ่ง ผมเลยเริ่มหันไปถามในคำถามที่ผมยังไม่เคยถามคนอื่น มันคือความฝันของผม หรืออาจจะเป็นความฝันของผู้ชายหลายคน

        "ถ้าพี่จะคบผู้หญิงหลายคนเป็นแฟนพร้อมกัน แล้วให้กิ๊ฟเป็นหนึ่งในผู้หญิงของพี่ กิ๊ฟจะคิดยังไง เช่น โบกี้ แป้ง กิ๊ฟ อยู่บ้านเดียวกัน เป็นเมียของพี่เหมือนกัน"

        "... ถ้าทุกคนไม่ทะเลาะกัน กิ๊ฟก็ยอมรับได้ค่ะ ถึงจะไม่มีความสุขนัก แต่ก็รับได้"

        คำตอบที่ได้รับทำให้รอยยิ้มคาดหวังของผมหายไปส่วนหนึ่ง เธอตอบว่ายอมรับได้ แต่อาจจะไม่มีความสุขนัก ก็แสดงว่าหากจำเป็นเธอก็อาจจะรับสภาพได้ แต่คงไม่ยินยอมพร้อมใจ และอาจจะไม่มีความสุข