แรกทีเดียวนั้นพอเห็นผมยิ้มเหมือนรู้ว่าเธอสนใจสิ้นค้า น้องแอลก็จะสะบัดหน้าทำทีเป็นไม่ได้สนใจอะไร แล้วก็เดินผ่านร้านค้านั้นไป แต่เมื่อเจอกับของที่น่าสนใจมากขึ้น น้องแอลก็เริ่มทำเป็นไม่เห็นรอยยิ้มของผม เธอเริ่มหยุดยืนมองสินค้าและหยิบจับขึ้นมาดู ถึงช่วงแรกเธอจะใช้ปลายนิ้วคีบ ๆ เหมือนไม่แน่ใจว่าสะอาดหรือเปล่า แต่สุดท้ายเธอก็เริ่มทำการซื้อของพวกนั้นจนได้

        จากคราวแรกที่ออกตัวแรงว่าไม่สนตลาดนัดแสนสกปรก แต่พอเจอข้าวของแปลก ๆ ที่ไม่เจอในห้างหรูเข้าหน่อย น้องแอลก็เดินแวะซื้อของเกือบทุกร้าน เธอซื้อของแล้วโยนถุงให้ผมถือจนพะรุงพะรังแทบถือไม่ไหว แต่ท่าทางเธอยังคงสนุกกับการช้อปปิ้งอย่างเมามันอยู่ ผมเลยไม่ว่าอะไรนอกจากเดินตามแล้วก็ช่วยหอบหิ้วของให้เธอจนผ่านไปชั่วโมงกว่าเห็นจะได้

        ถึงจุดนี้ผมรู้สึกเมื่อยขาเมื่อยมือเดินแทบไม่ไหว ผมเลยหันไปสะกิดน้องแอลที่ดวงตาเป็นประกายเหมือนไม่รู้สึกเหนื่อยสักนิด คราวนี้เธอทำหน้ามุ่ยใส่ผมแล้วส่งเสียงบ่นอุบว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนก็ได้ เดี๋ยววันหลังค่อยให้ผมพาเธอมาซื้ออีก

        ผมพาเธอไปนั่งหาอะไรกินในร้านแบกะดินแถวนั้น เธอทำท่าเหมือนรังเกียจในช่วงแรกเหมือนเคย แต่พอผมสั่งขนมอะไรแปลก ๆ มาให้เธอชิม เธอก็ยิ้มกริ่มจนเห็นลักยิ้มน่ารักน่าจูบ แล้วก็เหมือนเดิมพอเธอเห็นว่าผมมอง น้องแอลก็ตีหน้านิ่งเหมือนเคย

    ผมขับรถออกมาจากตลาดนัดโดยมีข้าวของที่น้องแอลซื้อมาเกือบยี่สิบถุงวางไว้ท้ายรถ รอบนี้ผมเหนื่อยพอสมควร แต่พอเห็นเธอนั่งอมยิ้มมีความสุขอยู่ข้าง ๆ ไม่ทำหน้าเย็นชาอีก ผมก็รู้สึกหายเหนื่อยแอบมองเธอบ่อยกว่าเดิม ตอนเธอยิ้มยังไงก็สวยน่ารักกว่าตอนทำหน้าเย็นชาหลายเท่า

        "พี่เก็บของไว้ให้ด้วยนะ แอลจะมาเอาวันหลัง ถ้าเอาไปทั้งหมด ที่บ้านแอลต้องสงสัยแน่ว่าไปไหนมา"

        ก่อนนี้น้องแอลยิ้มก็จริง แต่เวลาคุยกับผม เธอจะตีหน้านิ่งแล้วทำเสียงแข็งเหมือนออกคำสั่ง แถมยังนั่งคอตรงไม่ยอมหันมามองผมเสียด้วย ท่าทางแบบนี้เหมือนกับคุณหญิงคุณนายกำลังออกคำสั่งกับข้าทาสบริวารเสียเหลือเกิน ผมล่ะเกลียดท่าทางเหยียดชนชั้นอะไรแบบนี้ของเธอเสียเหลือเกิน

        "ก็บอกไปซิ ว่าไปตลาดนัดมา"

        "ไม่ได้หรอก ถ้าแม่รู้ว่าไปที่ชั้นต่ำแบบนั้นมา แอลโดนดุแน่"

        "อืม ... แล้วแอลคิดว่ามันเป็นที่ชั้นต่ำหรือเปล่าล่ะ"

        "... ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ ก็แม่สอนมาว่าอย่างงั้น"

        "แม่สอนว่าแบบนั้น แล้วมันเป็นแบบนั้นหรือเปล่าล่ะ แอลคิดว่ายังไง ลองคิดด้วยตัวเองบ้าง แอลเริ่มเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องรู้จักคิดเอง อย่าเอาแต่ทำตามที่พ่อแม่สั่ง แล้วก็อย่าเอาแต่สั่งคนอื่น"

        ผมพยายามทดลองสอนเธอ หนึ่งนั้นผมไม่ชอบผู้หญิงนิสัยแบบนี้อยู่แล้ว และสองก็คือจากการสนทนาในช่วงที่เธอโดนแว่นสะกดเอาไว้นั้น ทำให้ผมรู้ว่านิสัยของเธอโดนเพาะบ่มมาจากแม่ และเธอก็สารภาพว่าเธอมีความคิดอยากต่อต้านหลายครั้ง แต่ว่าเธอกลัวแม่เกินกว่าจะต่อต้าน สุดท้ายผลก็เลยกลายเป็นแบบนี้

        พอผมพูดแบบนี้ออกไป น้องแอลก็ทำท่าตกใจแล้วหันมามองผม เธอมองผมเหมือนกับว่าผมเพิ่งพูดเรื่องอะไรที่น่ากลัวมาก ๆ ออกมา แต่ครู่เดียวเธอก็หันมองไปด้านหน้ารถแล้วทำท่าเหมือนกำลังสับสนไม่แน่ใจ ผมคิดว่าที่เหลือคงต้องให้เธอลองคิดเอาเองแล้ว

        "ถึงบ้านแล้ว บอกแล้วไงว่าทันเหลือเฟือ ถึงก่อนเวลาตั้งเกือบชั่วโมงแน่ะ"

        ผมพูดพลางเหยียบเบรกทำการจอดรถที่หน้าประตูคฤหาสน์ของน้องแอล ... เอ่อ ทำไมมองผมด้วยสายตาแปลก ๆ แบบนั้นกันล่ะครับ ผมก็บอกแล้วไงว่าวันนี้ผมไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอ เพราะไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง ผมแค่อยากสร้างความสนิทสนมพาน้องแอลเที่ยวเล่นสักหน่อยก็แค่นั้น

    น้องแอลสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัว เธอมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าถึงบ้านแล้วเธอก็ชำเลืองมองผมด้วยหางตา แล้วก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมูลทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่ผมเดาไม่ออกหรอกนะว่าเธอกำลังคิดอะไร และผมก็ไม่ได้สนใจมากด้วย เพราะกำลังแอบมองนมมองหน้ามองขาขาว ๆ ของเธออยู่

    ถึงวันนี้ผมจะไม่ได้ตั้งเป้าจะเอาเปรียบน้องแอลเพราะพลังงานหมด แต่พออยู่ใกล้สาวสวยน่ารักแบบนี้นานเข้า อารมณ์ผู้ชายมันก็ทำงานของมันเองจนรู้สึกอยากนัวเนียกับเธอขึ้นมาจนได้ ถ้าพูดตรง ๆ ก็คือผมอยากจะจับเธอมากอดจูบ แล้วก็อยากจับโน่นลวนลามนี่ให้ทั่วตัวนั่นแหละ แต่ประเด็นสำคัญก็คือ ตอนนี้น้องแอลเธอไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของแว่น

    เธอไม่ได้เชื่อฟังผมทุกอย่าง ถึงจะมีความทรงจำดี ๆ ฝังอยู่ในหัว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมให้ผมทำอะไรต่อมิอะไร ถ้าจะให้ผมลงมือลวนลามเธอเลยก็คงไม่กล้า เพราะว่าเธออาจจะโวยวายออกมาได้

        เรานั่งเงียบกันอยู่นาน แต่น้องแอลก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเปิดประตูรถแล้วกลับเข้าบ้าน ผมเห็นเธอนั่งนิ่งบีบมือตัวเองแล้วทำท่าลังเลเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่กล้าพูดออกมา แต่พอผ่านไปสักพักเธอก็พูดออกมาในสิ่งที่ผมไม่คิดไม่ถึง ถึงน้ำเสียงของเธอจะฟังดูเหมือนการออกคำสั่ง แต่ก็ยังทำให้ผมยิ้มกริ่ม

        "... แอลยังไม่อยากเข้าบ้าน ... พี่ขับรถพาแอลเที่ยวอีกหน่อย"

        "พาเที่ยวเหรอ ... แอลอยากไปไหนล่ะ มีเวลาแค่ชั่วโมงเดียวเอง"

        "... ไปที่ไหนก็ได้ แล้วแต่พี่"

        "ที่ไหนก็ได้เหรอ แน่ใจนะ"

        น้องแอลตอบพร้อมกับพยักหน้าแล้วทำท่าเขิน ๆ พอเธอทำแบบนี้ออกมา ผมเลยยิ้มกริ่มได้ใจ หัวสมองหมุนติ้วคิดแต่เรื่องลามก ผมไม่ถามอะไรเธออีก แต่จัดการขับรถวิ่งไปตามถนนด้านหลังมหาวิทยาลัย เลี้ยวลัดเลาะไปซอกซอยแล้วไปจอดนิ่งในซอยลับหูลับตาคนแห่งหนึ่ง

        "พี่พามาที่นี่ทำไม"

        "ก็แอลบอกว่าที่ไหนก็ได้ พี่ก็เลยหาที่เงียบ ๆ ไม่มีใครกวนไง"

        เธอมองซ้ายมองขวาทำท่าสงสัยว่าผมพาเธอมาที่ไหน แต่พอเธอหันมามองผมก็ส่งสายตากรุ้มกริ่มให้จนเธอหน้าแดงรีบก้มหน้างุด มือของเธอกำลังบีบขยำชายกระโปรงนักเรียนอีกแล้ว ผมคิดว่าเธอน่าจะรู้ว่าผมคิดทำอะไร คราวแรกผมก็ไม่แน่ใจหรอกนะว่าเธอจะยอมหรือเปล่า แต่พอเห็นท่าทางของเธอแบบนี้ ผมว่าเธอน่าจะยอมนะ

        "แอลสวยจัง"

        ผมทดลองเปิดเกมรุกด้วยการพูดชม แล้วเอื้อมมือไปจับมือขาวเนียนของน้องแอลเอาไว้ เธอสะดุ้งเล็กน้อยตอนผมกุมมือเธอ แต่ว่าไม่มีท่าทีต่อต้านอะไรให้เห็น นอกจากการนั่งก้มหน้างุดมากกว่าเดิม ตอนนี้หน้าขาวใสของเธอแดงเรื่อมากกว่าเมื่อครู่เสียอีก

        ผมลูบมือนุ่มนิ่มของเธอเบา ๆ ผิวของเธอเนียนลื่นไม่แพ้ของโบกี้เลย ดีไม่ดีอาจจะเนียนกว่าด้วยซ้ำ เพราะว่าผ่านการดูแลมาอย่างดีมากกว่าตามแบบฉบับคุณหนูไฮโซ พอเห็นเธอไม่พูดอะไร และไม่ได้ขัดขืนอะไร ผมก็เลยเริ่มเปิดเกมรุกต่อ ผมปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก แล้วขยับตัวโน้มหน้าไปหาเธอช้า ๆ

        น้องแอลมองผมด้วยท่าทางตกใจ เธอขยับหลบเอนไปด้านหลังจนพิงกับเบาะที่นั่ง ตากลมโตของเธอมองผมด้วยท่าทีหวั่นไหวลังเล แต่เธอก็ยังไม่พูดห้ามอะไรมากมาย ผมเลยค่อย ๆ ขยับหน้าเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ ด้วยความตื่นเต้น ผมเคยจูบกับเธอแล้วก็จริง แต่ว่าตอนนั้นเธอโดนแว่นควบคุมอยู่ เธอเลยยอมผมทุกอย่าง แต่ว่าตอนนี้ไม่เหมือนกัน เพราะว่าเธอมีสติอยู่เต็มเปี่ยม ไม่ได้ถูกควบคุมบางการอะไร

        เธอนั่งตัวเกร็งแล้วหลับตาลงตอนที่ผมเข้าไปใกล้จนจมูกเราสัมผัสกัน เธอบีบมือแนน่ ลมหายใจของเธอถี่กระชั้นท่าทางเหมือนตื่นเต้นมาก สำหรับเธอแล้วครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งแรกที่ได้ใกล้ชิดกับผุ้ชายขนาดนี้

        ผมยิ้มกับท่าทางของคุณหนูจอมเย่อหยิ่ง เวลานี้เธอไม่ได้เป็นนางพญาอีกแล้ว แต่เป็นเหมือนลูกแมวน้อยน่ารัก ผมเลยไม่เร่งรีบขยับขึ้นไปจูบเบา ๆ ตรงหน้าผากของเธอหนึ่งครั้งแล้วขยับถอยออกมามองหน้าเธอเป็นการทักทาย

        น้องแอลสั่นสะท้านเบา ๆ แล้วลืมตาขึ้นมองผม ผมมองสบตากับเธอและคราวนี้เธอก็ไม่หลบสายตาผมอีก เราสองคนมองหน้ากันอยู่แบบนั้นนานพอดู ก่อนที่ผมจะเริ่มโน้มหน้าเข้าหาจูบลงไปที่ริมฝีปากบางจิ้มลิ้มของคุณหนูคนสวยแบบแผ่วเบา แล้วถอยออกมาช้า ๆ