“เขา…ให้เงินข้ามาแล้ว”

เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลู่เซิง หลู่โจวก็แค่นหัวเราะเย็นชา

“แค่เงินเล็กน้อยก็ซื้อใจเจ้าได้แล้วหรือ เมื่อก่อนข้าให้เจ้าเดือนละแสนหยวน เหตุใดไม่เห็นเจ้าจะใส่ใจข้าขนาดนี้บ้าง เจอผู้ชายคนใหม่ก็ลืมอาจารย์เสียแล้ว”

“อาจารย์ ท่านเติมคำว่า ‘พัน’ เข้าไปนะ”

เดือนละแสนหยวนงั้นหรือ?

ชายชราขี้ตระหนี่ผู้นี้กล้าคุยโวได้หน้าด้านจริง ๆ! หากนางไม่แอบหยิบเงินตอนเขาหลับอยู่เป็นประจำ จะเอาเงินแค่เดือนละร้อยหยวนไปประทังชีวิตได้อย่างไร?

หลู่โจวไอเบา ๆ ก่อนจะกล่าวอย่างไร้อารมณ์ “เรื่องนั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือ ข้ากระหายน้ำ”

“ได้ ๆ เดี๋ยวข้าไปตักน้ำให้”

หลู่เซิงถือร่มเดินไปยังห้องครัว ตักน้ำร้อนใส่ชาม แล้วนำกลับมาให้อาจารย์ดื่ม

หลู่โจวรับชามน้ำไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง “เจ้าเริ่มรำคาญข้าแล้วสินะ ถึงได้เอาน้ำร้อนปานนี้มาให้ดื่ม เจ้านึกว่าปากข้าทำจากเหล็กหรือ”

หลู่เซิงพูดไม่ออก แม้แต่น้ำดื่ม เขาก็ยังจะหาเรื่องบ่นได้ นิสัยเสียของชายชราผู้นี้ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ

“วิชาเซียนของท่านก็เป็นราคาที่ต้องจ่ายจากการข้ามภพด้วยหรือ”

นางถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ใช่”

หลู่โจวเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงกล่าวอย่างจริงจัง “พอมาเป็นมนุษย์อยู่พักหนึ่ง ข้าก็ลืมคาถาเซียนไป”

หลู่เซิงนิ่งงัน เหตุใดท่านไม่ลืมตัวเองไปด้วยเล่า?

นางมองเขายกมือขึ้นวนรอบชามน้ำร้อน ไอร้อนก็สลายไปในทันที

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ หลู่เซิงจึงถามต่อ “อาจารย์ การตายของคุณชายฉู่…สามารถหลีกเลี่ยงได้หรือไม่”

หลู่โจวขมวดคิ้ว “ไม่ควรถามว่าข้าไปที่ใดและทำสิ่งใดหลังมาถึงที่นี่ก่อนหรือ”

หลู่เซิงพูดไม่ออก หากนางเอาชนะเขาได้ นางคงซัดเขาสักยก แล้วลากไปโยนให้หมาป่าที่ภูเขาหลังหมู่บ้านกินเสียแล้ว

แต่ยอมรับว่านางก็อยากรู้จริง ๆ หลังจากชายชราผู้นี้มาที่นี่ เขาไปอยู่ที่ใด และทำสิ่งใดกันแน่?

ดังนั้น นางจึงถามอย่างว่าง่าย “หลังจากมาที่นี่ ท่านไปอยู่ที่ใด แล้วทำสิ่งใด?”

“ก็ไม่ได้ทำอะไรมาก” หลู่โจวจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วนั่งตัวตรง “ข้ากลายเป็นองค์ชายสาม อยู่ในเมืองหลวงหนึ่งเดือน เพื่อจัดการธุระเล็กน้อย”

“องค์ชายสาม?”

หลู่เซิงตกตะลึง “เช่นนั้น ท่านก็คือองค์ชายสามแห่งแคว้นเสวียนเยว่?”

“ใช่!”

หลู่โจวเชิดคางขึ้น พยักหน้าอย่างเย็นชา เขาเหลือบมองหลู่เซิงจากหางตา ท่าทางหยิ่งผยองอย่างยิ่ง

“มีสิทธิ์อะไร?”

“หืม?”

เขานึกว่าศิษย์น้อยของตนจะทำหน้าชื่นชมและประจบเอาใจ แต่ใครจะรู้ ใบหน้านางกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“เหตุใดข้าข้ามภพมาเป็นเพียงสาวชาวบ้าน แต่อาจารย์กลับได้เป็นองค์ชาย? นี่มันไม่ยุติธรรม!”

เพื่อเอาชีวิตรอดในชนบท นางทั้งฝึกตน ทั้งทำไร่ไถนา แต่ชายชราคนนี้กลับเสวยสุขในเมืองหลวง มีคนรายล้อม

สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

“ไม่ยุติธรรมตรงไหน? เจ้ามีตรงไหนดีกว่าข้า?”

หลู่เซิงตอบอย่างไม่ลังเล “ข้าใจกว้างกว่า ใจดีกว่า และเยาว์วัยกว่าท่าน”

ใบหน้าหลู่โจวหม่นลง ก่อนจะแค่นเสียง “นี่คือชะตา ยอมรับมันเสียเถิด”

“เช่นนั้น อาจารย์ก็คงร่ำรวยมากสินะ”

หลังจากความโกรธของหลู่เซิงจางหาย นางก็เปลี่ยนท่าทีเป็นประจบทันที นางนวดไหล่ให้หลู่โจว พร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ก็พอใช้ได้” หลู่โจวมองนาง แล้วกล่าวอย่างสบาย ๆ “แม้องค์ชายสามผู้นี้จะโง่เขลา แต่เขาได้รับทรัพย์สมบัติของมารดาตั้งแต่ยังมีชีวิตอยู่ คฤหาสน์กับร้านค้าเหล่านี้ก็นับว่าไม่เลว อย่างน้อยก็หาเงินได้เดือนละหลายแสนตำลึง”

สาเหตุที่องค์ชายสามสิ้นชีวิต ก็เพราะเขาปฏิเสธการชักชวนของรัชทายาทที่ต้องการดึงเขาไปอยู่ฝ่ายเดียวกัน

เขาอยากวางตัวเป็นคนมีคุณธรรม

ใครจะคิดว่ารัชทายาทจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนั้น ถึงกับติดสินบนพ่อบ้านในจวนให้วางยาพิษในข้าวขององค์ชายสาม

ในจังหวะที่องค์ชายสามสิ้นใจ เขาบังเอิญข้ามมาถึงพอดีและเพราะยังหาร่างที่เหมาะสมไม่ได้ เขาจึงจำใจเข้าครอบครองร่างขององค์ชายสามแทน