คืนนี้ฝนตกปรอย ๆ อากาศชื้นเย็น แม้นางจะหลบอยู่ในห้องของตน ก็ยังรู้สึกหนาวเย็นผิดปกติ

เช่นเคย หลู่เซิงกล่อมเด็กทั้งสองให้หลับเสียก่อน แล้วจึงกลับเข้าห้องของตน เนื่องจากยังไม่ง่วง นางจึงตัดสินใจรอให้ดวงวิญญาณเหล่านั้นกลับมา

นางรอจนเกือบเที่ยงคืน พวกเขาจึงกลับมาในที่สุด แต่สิ่งที่ทำให้นางตกใจคือ ด้านหลังพวกเขามีชายผมสีเงินคนหนึ่งตามมาด้วย มือของเขาถือร่มกระดาษ

หลู่เซิงคุ้นเคยกับร่มคันนั้นเป็นอย่างดี เพราะนางเป็นคนทำมันให้กับอาจารย์ของตนเอง บนร่มมีภาพ “เซียนเหินแสงตงกวง” ซึ่งนางเป็นคนวาดด้วยมือตนเอง

ทว่าใบหน้าภายใต้แสงเทียนกลับไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงถือร่มของอาจารย์ข้า?” หลู่เซิงจ้องอีกฝ่ายเขม็ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความโกรธ

หลังจากถอนหายใจเบา ๆ นางก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยยิ่ง “นิสัยของศิษย์ข้ายังร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย”

นางอยู่กับอาจารย์มากว่ายี่สิบปี เสียงนี้คุ้นเคยจนแทบจะสลักลึกเข้าไปในกระดูก

ดวงตาของหลู่เซิงแดงขึ้นทันที

“ท่านคือ… อาจารย์?”

“จะเป็นใครได้เล่า ถ้าไม่ใช่ข้า”

“เป็นอาจารย์จริง ๆ ด้วย!”

หลู่เซิงดึงแขนเสื้อหลู่โจว นางทำปากยื่น มองเขาด้วยสายตาน่าสงสาร น้ำตาไหลอาบแก้ม

“อาจารย์ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน!”

หลู่โจวถอนหายใจแผ่ว ๆ ศิษย์ตัวน้อยของเขายังเป็นคนขี้แยเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

“เหตุใดยันต์เปลี่ยนชะตาที่ข้าให้เจ้าไว้ถึงไม่ได้ผล”

เขามอบยันต์เปลี่ยนชะตาให้นางใช้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว แต่กลับไม่ยอมฟังคำเตือน แถมยังแอบออกไปกินข้าวเองอีก

เมื่อเขาตามหานางเจอ ในตอนนั้นก็เหลือเพียงศพของนางแล้ว วันนั้นเขาโมโหจนกระทืบเท้าแทบพัง

“ใครจะไปรู้ว่ากินก๋วยเตี๋ยวอยู่ดี ๆ จะเกิดแก๊สรั่วเล่า!”

หลู่เซิงรู้สึกผิด นางพูดเสียงแผ่ว “อีกอย่าง ยันต์นั้นล้ำค่าเกินไป ข้าไม่กล้าใช้”

อาจารย์ของนางยอมแลกพลังฝีมือสิบปีเพื่อวาดยันต์นั้นให้นาง นางจะกล้าใช้มันอย่างส่งเดชได้อย่างไร

หลู่โจวแค่นเสียงเย็นชา “ดูเหมือนเจ้าจะใช้ชีวิตที่นี่ได้ดีนัก เช่นนั้นคืนยันต์ให้ข้าเสียสิ”

“โอ๊ย อาจารย์ อย่าตระหนี่นักเลย”

หลู่เซิงหัวเราะคิกคัก รีบเปลี่ยนเรื่อง “อาจารย์ เหตุใดท่านถึงมาที่นี่ แล้วยังเปลี่ยนหน้าตาไปด้วย”

“ก็เพราะเจ้านั่นแหละ!” หลู่โจวแค่นเสียง “นี่คือราคาที่ต้องจ่ายจากการฝืนลิขิตสวรรค์”

ผลของการฝ่าฝืนกาลอวกาศข้ามห้วงเวลา ก็คือการสูญเสียร่างเดิม

“เช่นนั้นก็คุ้มค่ามากเลย!” หลู่เซิงหัวเราะ “ไม่เพียงได้พบญาติคนเดียวของตนเอง ยังได้หน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้อีก”

เห็นนางจ้องเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย หลู่โจวรีบยื่นมือไปบิดหน้าของนางให้หันไปอีกทาง

“อย่ามาน้ำลายไหลใส่ร่างกายข้า ข้าเป็นพ่อของเจ้า”

หลู่เซิงแค่นเสียง “ใครจะสนร่างแก่ ๆ ของท่านกัน ข้าเห็นคนที่อายุน้อยกว่าและหล่อกว่าท่านมาแล้ว”

“เจ้าเห็นเขาแล้วหรือ” หลู่โจวตกใจ “เป็นเจ้าเมืองจากจวนหลินเจียงใช่หรือไม่”

“เอ๊ะ—”

หลู่เซิงประหลาดใจ “อาจารย์รู้ได้อย่างไร?”

นางยังไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังไม่ใช่หรือ?

“มีเรื่องใดที่ข้าไม่รู้บ้าง?” หลู่โจวหาเก้าอี้มานั่ง ก่อนจะมองนางแล้วกล่าวว่า “เขาเป็นคนดี เพียงแต่มีอายุขัยสั้นเกินไป จะตายก่อนอายุสามสิบ”

“อะไรนะ?” ม่านตาของหลู่เซิงหดตัว นางรีบถาม “เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น”

“ตั้งแต่เด็กเขาฉลาดหลักแหลม แต่ไปล่วงเกินผู้มีอำนาจบางคน จึงถูกสาปให้ตาย”

“เช่นนั้น… อาจารย์ไม่สามารถแก้ได้หรือ?”

ฉู่ซือหานที่ปฏิบัติต่อนางดีถึงเพียงนั้น จะอายุไม่ยืนเกินสามสิบได้อย่างไร! เขาต้องมีชีวิตยืนยาว!

หลู่โจวไอเบา ๆ แล้วพูดอย่างเชื่องช้า “ข้าค่อนข้างกระหายน้ำ”

“อาจารย์—” หลู่เซิงวางมือลงบนไหล่ของเขา แล้วเขย่าอย่างออดอ้อน

“พอได้แล้ว!”

หลู่โจวแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ “ศิษย์เอ๋ย เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว! ในอดีต เจ้าให้ความสำคัญกับอาจารย์เป็นอันดับแรกเสมอ บัดนี้ เพียงเพื่อคนนอก เจ้ายังไม่ยอมแม้แต่จะรินน้ำให้ข้าสักแก้ว หัวใจของข้าช่างหนาวเย็นนัก!”