นิยายเรื่องนี้จะเล่าถึงความรักของเทพผู้พิทักษ์กับมนุษย์ เมื่อเทพผู้พิทักษ์เลือดบริสุทธิ์เพียงคนเดียวที่มีพลังแตกต่างจากเทพคนอื่น ๆ พลังนี้แข็งแกร่งช่วยปกป้อง รักษาผู้ที่อ่อนแอได้ เขาเกลียดมนุษย์แต่กลับต้องมาปกป้องมนุษย์ผู้หนึ่งเพราะศิลาเพลิงในตำนานได้ปรากฏขึ้น ความรักได้ก่อกำเนิดพร้อมกับภัยสงครามที่จะกลืนกินโลกมนุษย์ ภัยแห่งปีศาจเงามืดที่กำลังจะถูกปลดปล่อย ความหายนะก่อตัวขึ้นทั่วทุกดินแดน
บทที่ 75
ตอน ข้าก็หึง
หลังจากงานแต่งของเวนเสร็จสิ้นทุกคนต่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เวนตัดสินใจ ให้วิวกลับเมืองมนุษย์
องครักษ์ฟางเดินเข้ามาในห้องโถงที่กำลังประชุมกันอยู่ ยืนข้างเหล่าสหายองครักษ์ เวนมองทุกคนแล้วสั่งการให้ทุกคนเปลี่ยนกฎเรื่องความรัก และกฎเกณฑ์มากมายทันที ไม่แบ่งแยกความรัก เทพทุกคน ไม่ว่าจะเป็นเทพธิดา หรือเหล่าภูติ ล้วนสามารถมีความรักได้ สามารถรักกับทุกชนเผ่าที่ตนต้องการได้ คำสั่งนี้ถูกกระจายไปทั่วดินแดน เทพสามารถปรากฎรกายให้มนุษย์เห็นได้ในร่างเทพ แต่มีกฎหนึ่งที่องค์ชายไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้นั้นก็คือ มนุษย์ไม่สามารถเข้าดินแดนแห่งเทพได้นั้นเป็นเพราะ พวกเขาไร้พลังเวทย์ปกป้องตนเอง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย องค์ชายได้เดินเข้ามาหาองครักษ์ฟางที่ยืนรออยู่
“ท่านการุณรอพระองค์อยู่”
เวนพูด “พวกเจ้าพร้อมมั้ย” ทั้งสี่ยิ้ม
ที่วังจันทรา
ท่านการุณยืนมองทิวทัศน์ที่สวยงามอยู่บนกำแพงสูงใหญ่สีหน้ายังคงครุ่นคิด
เสียงของท่านหญิงพูดขึ้น “คิดถึงนางอยู่หรือ”
ท่านการุณหันมองเธอ “ใจข้าตอนนี้มีเพียงเจ้า”
“หากท่านคิดถึงนางก็คิดเถอะ ข้าเองก็คิดถึงนางเช่นกัน”
ท่านการุณจับมือของเธอ “ท่านหญิง เจ้ากำลังน้อยใจข้าอยู่ ข้ายอมรับว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่เป็นอยู่ตอนนี้ สิ่งที่ข้าเลือกเป็นเพราะองค์หญิงทิวา ข้าเลือกที่จะช่วยน้องชายนางเพื่อหวังที่จะครอบครองรักนั้น แม้ข้ากับนางจะรู้สึกดีต่อกันแต่นางไม่ได้ต้องการข้า ข้ากลับต้องรับภาระเสมือนพี่ขององค์ชายด้วยพันธะแห่งสายเลือดมังกร ทุกครั้งที่ข้ามองเห็นเวนเด็กดื้อคนนั้น เขาไม่ต่างจากพี่สาวเขาเลย”
“ท่านคงรักทิวามากซินะ” เธอพูดพร้อมกับมองดูทิวทัศน์ ท่านการุณยิ้ม
“เจ้าหึงข้าเหรอ”
นางตอบแบบเขินอาย“เปล่าสักหน่อยคะ แค่รู้สึกอิจฉานาง”
“แล้วเจ้าไม่คิดข้าจะหึงเจ้าบ้างหรือ”
“ข้ามีเรื่องอันใดให้ท่านหึงกัน”
“วันที่เจ้านำว่านทิพไปรักษาเด็กคนนั้น เหตุใดเจ้าต้องกอดเขาและหอมแก้มเขาด้วย”
ท่านหญิงตกใจที่ท่านการุณพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
“เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือไง”
“แค่ทำให้เด็กคนนั้นเกิดแรงกระตุ้นก็เท่านั้น”
“แต่ข้าก็ยังหึงอยู่ดี”
“ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว”
เมื่อพูดจบนางก็เดินหนีด้วยความโกรธ แต่ทว่าท่านการุณได้ดึงร่างของท่านหญิงเข้ามากอด เขาก้มลงจูบนางเบา ๆ อย่างดูดดื่ม แรงจูบสวาทได้เพิ่มพูนมากขึ้น จนทำให้ท่านหญิงหายใจไม่ออก เธอก้มหน้าหนีแรงจูบนั้นอย่างเขินอาย หน้าเธอแดงกล่ำ
“ท่านหญิง ขอบคุณท่านที่อยู่เคียงข้าตลอดในยามที่ข้าทุกข์ แม้ข้าจะรู้ว่าครั้งหนึ่งท่านรักใคร”
“ท่านการุณ” สีหน้าเธอเริ่มโกรธ
“แต่ตอนนี้ข้ารู้ว่าข้ารักเจ้า รักมาก และข้าก็รู้ว่าเจ้ารักข้าเช่นกัน”
ท่านหญิงยิ้ม เขาจับหน้าของเธออีกครั้ง พร้อมที่จะจูบเธออีก แต่แล้ว เสียงขององครักษ์ท่านการุณ ได้ส่งเสียงขัดจังหวะนั้น
“องค์ชายวังภูผาขอเข้าพบท่านการุณ” ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้มก่อนจะถอนตัวออกห่างกัน
องค์ชายและเหล่าองครักษ์โค้งคำนับพวกเขาทั้งสอง
“เจ้ามีอะไรถึงได้มายังที่วังจันทราเช่นนี้”
องค์ชายมองหน้าองครักษ์เพื่อให้พวกเขาออกไป ท่านหญิงมองดูหน้าของเวนก็รู้ทันทีว่าเวนมีเรื่องจะคุยกับท่านการุณ นางจึงขอตัวออกจากจุดนั้น
“องค์ชาย เจ้ามีอะไร”
เวนพูด “เพราะข้าท่านถึงต้องเผชิญกับทุกข์ที่อยู่ในใจแบบนี้”
ท่านการุณพูด “เจ้าจะพูดอะไร”
“ท่านไม่คิดจะเจอบิดา มารดาท่านอีกเหรอ”
ท่านการุณมองหน้าเวน “เจ้าได้เจอแล้วนี่”
“เรามาช่วยพวกเขา” ท่านการุณมองหน้าของเวนที่ดูจริงจัง
