"ไม่เอาแล้วค่ะ...พอแค่นี้ละ..หวานจะอาบน้ำ..."

หวานพูดจบก็สบัดตัวลุกขึ้นยืนเอื้อมมือไปบิดก็อกฝักบัวเปิดจนละอองน้ำใสเย็นกระจายสาดเป็นฝอยอาบร่างเพรียวสม

ส่วนของเธอ ฉัตรชัยขยับลุกขึ้นยืนประกบจับร่างของหวานหันหลัง สอดลำแขนข้างซ้ายงัดขาเรียวขาวของหวานโย้ขึ้น

สูง แล้วมืออีกข้างก็จับลำยาวของตนเข้าเสียบลอดใต้ง่ามขา

"อู๊ยยย..พี่จ๋า...รีบไปไม่ใช่หรอจ๊ะ..."

หวานขยับส่ายก้นอวบขาวเสียดสี เอื้อมมือลงไปลูบปลายลำยาวของฉัตรชัยที่แทงลอดใต้ง่ามขาขึ้นมา ปลายนิ้วละเลง

หัวเงี่ยงบานๆแดงๆเล่น จนฉัตรชัยครางอูยๆเสียวๆ

"หวานจ๋า...จับควยพี่ยัดหีสิจ๊ะ..."

ฉัตรชัยเสียวปลายควยจนน้ำเงี่ยนไหลปุดๆ ร่ำร้องบอกให้หวานช่วยจับมัดยัดเข้ารูสาวเสียที แต่หวานกลับทำอ้อยอิ่งละ

เลงปลายนิ้วลูบวนตรงปลายเงี่ยงบานๆแดงๆของเขา จนเสียวสยิวควยน้ำแทบแตก เสียงหวานหัวเราะคิกๆเมื่อได้แกล้ง

เขาเล่นจนฉัตรชัยทนต่อไปไม่ไหว เอือมมือไปคลึงโหนกเนื้อของหวานกำๆบีบๆแล้วสอดนิ้วกลางกับนิ้วชี้ยัดพรวดเข้า

ไปในรูเสียวเป็นการแก้ลำที่โดนหวานทรมานจนเสียวควยสยิวใจบ้าง

"ซี๊ดดดด...พี่จ๋า....หวานเสียวหี...เอานิ้วออกมาสิคะ...หวานยอมให้พี่เย็ดแล้ววว..." รุหีฉ่ำเยิ้มของหวานพอโดนนิ้วของ

ฉัตรชัยทะลวงแทงยึกๆไม่กี่ครั้ง เธอก็ทนเสียว ต่อไปไม่ไหวรีบร้องบอกให้เขาเอานิ้วออกมา

ฉัตรชัยไม่กล้ายึกยักต่อจัดการดึงนิ้วที่เลอะเมือกลื่นออกมาจากรูสาวของหวานได้แล้ว หวานก็จับลำยาวของเขาจรดจ่อ

ปลายให้ตรงกับร่องสาวรูเสียว แล้วกระซิบบอกให้เขาดันควยเข้าไป ปลายบานเงี่ยงหยักชำแรกแหวกกลีบสาวของหวาน

ลึกเข้าไปช้าๆ เสียงหวานก็ครางอูยๆซี๊ดๆออกมาด้วยความเสียวซ่าน เอี้ยวหน้าหันกลับไปยื่นปากประกบจูบสอดลิ้น

พัวพันกับลิ้นของฉัตรชัยด้วยความรักความสเน่หา ปล่อยให้ควยของเขากับหีของเธอทำหน้าที่บอกรักกันต่อไปตาม

ครรลองของตัณหาและความพิสวาท จวบจนเสร้จสิ้นพร้อมๆกันด้วยความอิ่มเอมใจ แล้วจากนั้นฉัตรชัยก็รีบเร่งแต่งตัว

เปลี่ยนเสื้อผ้าไปพบกับชัดชายน้องชายฝาแฝดตามที่นัดหมายกันไว้

หลังจากบทรักที่เร่าร้อนและอ่อนหวาน เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นที่มนุษย์ชายหญิงพึงมอบให้แก่กันจบลงแล้ว

ฉัตรรีบอาบน้ำล้างตัวและออกไปจากสังเวียนรักห้องแคบๆ ที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำพร้อมกับแต่งตัวใหม่ อย่างเร่งรีบ จนเสร็จ

หวานจึงตามออกมา ร่างเพรียวแต่สัดส่วนเรือนร่างแสนงดงามของเธอ ถูกห่อพันด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนใหญ่ของโรงแรม

เธอเดินเข้ามากอดเบื้องหลังฉัตรชัยไว้อย่างแสนรัก ซบหน้าแนบกับแผ่นหลังแกร่งของเขา

"พี่จะไปหาคุณหมิวหรือคะ..." หวานถามเสียงเรียบเบาๆ

"เปล่าครับ....พี่จะไปพบ..เอ่อ...นายชัดน่ะ..." ฉัตรชัยตัดสินใจบอกให้หวานรับทราบ ด้วยเกรงว่าเธอจะน้อยใจคิดว่าเขา

จะกลับไปพบคุ่หมั้น

"ให้หวานไปด้วยมั๊ยคะ..." เธอกระซิบถามพร้อมรัดวงแขนกระชับร่างเขาแน่นขึ้น

"อย่าเลยจ๊ะ...พี่ไปคนเดียวดีกว่า...พี่มีเรื่องที่จะคุยกับนายชัดหลายเรื่องครับ..."

ฉัตรชัยตอบกลับพร้อมยื่นมือแกะวงแขนของหวานออกอย่างวแผ่วเบา แล้วหมุนร่างหันกลับมาเผชิญหน้า ก้มมองจ้องเข้า

ไปในดวงตากลมโตใสซื่อของน้องสะใภ้

"พี่..เอ้อ...พี่จะพูดเรื่องของหวานกับพี่ชัดเขาหรือเปล่าคะ..."

หวานถามด้วยน้ำเสียงเบาหวิวเหมือนกระซิบ หลุบตาลงมองพื้น ใบหน้าเจื่อนลง เมื่อรู้ว่าฉัตรชัยจะไปพบกับสามีของเธอ

ตามลำพัง

"ใช่ครับ...เป็นหนึ่งในเรื่องที่พี่จะต้องคุยกับนายชัดให้รู้เรื่อง...แต่ตอนนี้พี่ยังบอกหวานไม่ได้นะครับว่า...เรื่องจะลงเอยเป็น

อย่างไร...แต่หวานไม่ต้องคิดมากนะครับ...พี่รักหวาน..พี่สัญญาว่าพี่ไม่ทิ้งหวานแน่ๆ..." ในที่สุดฉัตรชัยก็เผยความรุ้สึก

ส่วนลึกที่ตนเองมีต่อหวานน้องสะใภ้ผู้น่ารัก ใสซื่อ และอ่อนหวานออกมาจากใจ

"ค่ะ....หวานจะรอพี่กลับมานะจ๊ะ..."

หวานช้อนตาเงยหน้ามองชายที่เธอหลงรัก พร้อมเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊บปลายคางของเขาเบาๆ แล้วยิ่งกระชับวงแขนรัด

ร่างเขาแน่นขึ้น เมื่อได้ยินสัญญาจากปากของฉัตรชัยที่บอกว่า เขาจะไม่ทิ้งเธออย่างแน่นอน แม้หวานจะเพิ่งรุ้จักฉัตรชัย

เพียงไม่กี่วัน แต่เธอก็เชื่อคำพูดคำสัญญาของเขาว่ามันจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ฉัตรชัยแยกจากหวานหลังจากที่เขาพาเธอไปนอนรออยู่นเตียง แล้วสัญญาว่าจะรีบกลับมาเอาความรักจากเธออีกหลายๆ

ครั้ง เพราะเขาหลงรักหลงลีลาที่หวานมอบความสุขให้เขา จนถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว หลังจากที่ฉัตรชัยลงมาจากห้องพัก

เขากลับเรียกรถรับจ้างให้ไปส่งที่โรงพยาบาล กว่าจะไปถึงก็เลยเวลานัดหมายไปกว่ายี่สิบนาที

ฉัตรชัยมาถึงโรงพยาบาลก็เดินตรงไปร้านกาแฟที่อยู่มุมด้านหนึ่งของล็อบบี้ทันที แล้วเขาก็แทบผงะเมื่อแลเห็นชัดเจน

ว่าชัดชายน้องฝาแฝดตนเองนั้น ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หันหลังให้ มีสาวสวยนั่งอยู่ตรงกันข้าม สาวสวยที่ใบหน้าคุ้นตาฉัตรชัย

เป็นอย่างยิ่ง จะเป็นใครเล่าถ้าไม่ใช่คุณหมิวคุ่หมั้นของตัวเขาเอง ฉัตรชัยเตรียมจะหันหลังกลับ แต่ทว่าคุณหมิวเห็นเขา

เสียก่อน จึงบอกให้นายชัดชัยรับรู้ ซึ่งแฝดผู้น้องของเขาก็หันกลับมาพร้อมเรียกชื่อเขาเสียงดังพอให้ได้ยิน

"พี่ฉัตร...."

ฉัตรชัยได้ยินเต็มชัดสองหูว่าแฝดผู้น้องเรียกชื่อเขาออกมา ต่อหน้าคุณหมิว ซึ่งเท่ากับยอมรับความจริงเปิดเผยให้คุ่หมั้น

ของเขารับทราบแล้วว่า เขากับน้องชายฝาแฝดสลับตัวกันในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ฉัตรชัยจึงจำใจเดินเข้าไปสมทบ

พร้อมทรุดตัวนั่งลงข้างๆคุณหมิวคุ่หมั้นของตนเอง ด้วยสีหน้าที่ปั้นยาก

"น้องหมิว...เอ่อ...ทราบเรื่องทั้งหมดแล้วใช่มั๊ยครับ..."

ฉัตรชัยสอบถามคู่หมั้นด้วยเสียงเบาๆ ด้วยจิตใจที่หวาดหวั่นว่าคุณหมิวคุ่หมั้นนั้นจะมีปฎิกิริยาตอบโต้ประการใด เมื่อเธอรู้

ว่าตนเองโดนตบตาเช่นนี้

"ค่ะ...คุณพี่....หมิวทราบตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว จากปากป้าแจ่ม...เผอิญตอนจะกลับบ้าน แวะเข้ามาที่ร้านกาแฟ แล้วเจอคุณ

ชัดชายนั่งรอคุณพี่อยู่ หมิวเลยรอจะถามคุณพี่เหมือนกันว่า ทำไมถึงไม่บอกให้หมิวทราบเรื่องบ้าง..."

คุณหมิวถามยืดยาว ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่แสดงออกด้านอารมณ์ใดๆ จนฉัตรชัยก็นึกไม่ออกว่าตอนนี้คุณหมิวเธอโกรธ

เกลียด หรือโมโหเขาแค่ไหน อย่างใด

"พี่ขอโทษครับ...มันเป็นเรื่องที่พี่ก็ไม่คาดคิดว่าจะทำแบบนี้..."

แล้วฉัตรชัยก็เล่าเรื่องการสลับตัว เพราะเหตุผลอะไรให้คุ่หมั้นของตนเองทราบ โดยมีนายชัดชายเสริมบ้างเป็นบางจังหวะ...

คุณหมิวได้แต่รับฟังไม่ได้พูดออกความเห็นแต่อย่างใดทั้งสิ้น

"ผมก็ต้องโทษคุณหมิวที่ทำแบบนั้นลงไป ทั้งนี้เพราะความโกรธแค้นที่ผมเป็นคนโดนปฎิเสธ จากแม่..." ชัดชายระบาย

ความรุ้สึกที่อยู่ในใจออกมาบ้าง

"ชัด..พี่อยากจะบอกว่านายเข้าใจแม่ผิดแล้วละ...แม่ไม่ได้ทิ้งนาย...แม่รักนายกับพี่ไม่ต่างกัน...แม่เป็นคนดี แม่ไม่มีเล่ห์

เหลี่ยมอะไรหรอก ถ้านายได้ยินมาว่าแม่ทิ้งนายแล้วเลือกพี่ ไม่ว่าจากปากใครก็ตาม ขอให้รับรู้ไว้เถอะว่า นายโดนคนนั้น

หลอกเสียแล้ว..." ฉัตรชัยไม่อยากเจาะจงชี้เฉพาะลงไปว่าชัดชาย โดนผู้เป็นบิดาของทั้งสองฝาแฝดหลอกเอาแล้ว

"คุณชัดคะ...หมิวขอยืนยันอีกคนหนึ่งว่า เท่าที่หมิวรุ้จักคุณป้ามาหลายปี...คุณป้าเป็นคนดี เป็นผุ้ใหญ่ที่น่าเคารพรักค่ะ...

และหมิวก็รักคุณป้าไม่ต่างอะไรจากแม่ของตนเอง..ไม่เช่นนั้นหมิวจะโกรธคุณชัดมากมายถึงเรื่องที่คุณป้าประสพอุบัติ-

เหตุ แล้วคุณไม่ใยดีหรือคะ..."

คุณหมิวพูดแทรกขึ้นมาบ้างเพื่อยืนยันในสิ่งที่ชัดชายเข้าใจแม่ผิด เมื่อชัดชายได้รับฟังคำพูด พร้อมเห้นการกระทำของ

คุณหมิวเรื่องความเป็นห่วงใยในตัวของมารดาตน แม้เธอยังไม่อยู่ในฐานะลูกสะใภ้ แต่เธอก็ห่วงใยจนแสดออกมาให้เห้น

ชัดเจนเช่นนี้ แสดงว่ามารดาของตนคงไม่ได้ร้ายกาจ แบบที่พ่อเป็นคนบอก เป็นคนพูดกรอกหูสร้างความเกลียดชังฝัง

ในใจตนเองมาตั้งแต่เด็กๆอย่างแน่นอน

"ผมขอโทษ...."

พื้นฐานของชัดชัยหาใช่คนเลวร้ายกาจโดยสันดานแต่ประการใด เมื่อรู้ว่าตนเองผิดพลาดก็ยอมยกมือไหว้ขอโทษฉัตรชัย

ผู้เป็นพี่ แล้วเลยไปขอโทษคุณหมิวที่ตนเองล่วงเกินไปด้วยความสำนึกผิด

ฉัตรชัยยิ้มแล้วลุกขึ้นไปโอบไหล่น้องชายฝาแฝดตบเบาๆ เป้นทำนองให้อภัยทุกเรื่อง ส่วนคุณหมิวก็ยิ้มรับ ก้มหน้าอาย