เอวหวานด้านหลัง จุ๊บเบาๆที่เรือนผมดำขลับยาวเหยียดตรงไปจนถึงกลางหลังของเธอ

"ไม่เป็นไรจ๊ะ...พี่นั่งเฉยๆก็ได้ เดี๋ยวหวานลงไปหาที่สวนครัวหลังบ้านเอง..."

หวานพูดตอบยิ้มๆรู้สึกอิ่มเอมใจกับทีท่าออดอ้อนของสามี ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แม้ขณะที่กำลังขุดข่าเธอก็อดคิดไม่ได้

ว่าผู้หญิงคนไหนก็ตามที่สามีเธอไปพบตอนที่ไปทำงานพิเศษ น่าจะมีส่วนทำให้สามีของเธอน่ารักกว่าแต่ก่อนมากมาย ถ้า

ได้รู้เธออยากจะขอบใจเธอคนนั้นจริงๆ ส่วนฉัตรชัยก็ดูเหมือนจะหายใจคล่องขึ้น แล้วรู้ว่าถ้าถึงสถานการณ์คับขัน เขา

เพียงออดอ้อนพูดเอาใจน้องสะใภ้คนนี้ เขาก็จะรอดมาได้ไม่โดนจับผิดแน่นอน

ย้อนกลับไปที่กรุงเทพ หลังจากชัดชายขับรถกลับมาถึงบ้าน เขาเห็นมารดานั่งรออยู่ในห้องรับแขก เขาเพียงทักทายสองสาม

คำก็อตัวขึ้นไปพักผ่อน โดยอ้างว่าขับรถกลับมายังเพลียอยุ่ หาได้สนใจกับความรุ้สึกของมารดาที่นั่งรอเพื่อพูดคุย และใกล้

ชิดให้หายคิดถึงหลังจากที่จากกันไปกว่าสามสิบปี

หลังจากที่ชัดชายกลับเข้ามายังห้องนอนของฉัตรชับแฝดผู้พี่ ก้ตรงเข้ารื้อค้นลิ้นชัก เหมือนกำลังหาสิ่งใดบางอย่าง จน

กระทั่งพบกระดาษแผ่นหนึ่งขนาดเอสี่ มีข้อความเป็นตัวพิมพ์ดีดมากมายจบท้ายด้วยลายเซ็นต์ของฉัตรชัยผู้เป็นพี่ สิ่งที่

ชัดชายค้นหานั้นหาใช่กระดาษแผ่นนั้นแม้สักนิด สิ่งที่เขาต้องการนั่นคือลายเซ็นต์ของพี่ชายต่างหาก

หลังจากได้มาแล้ว ชัดชายก็ใช้เวลาหัดเซ็นต์เลียนแบบลายเซ็นต์ของฉัตรชัย ตั้งแต่บ่ายแก่จนพรบค่ำจึงสำเร็จ เขาเซ็นต์ชื่อ

ได้เหมือนลายเซ็นต์ของฉัตรชัยทุกประการ จากนั้นชัดชายก็หัวเราะลั่นห้องด้วยความดีใจ แต่ใบหน้าของเขานั้นกลับแฝงแวว

น่ากลัวมาก ถ้าบังเอิญมีใครมาพบเห็นเข้า

ย้อนกลับมาที่บ้านในชนบทอีกครั้ง หลังจากสองผัวเมียกินอาหารเย็นกันเสร็จเรียบร้อย ก้นั่งคุยกันตามประสาผัวเมียไปเรื่อย

เปื่อย ส่วนใหญ่หวานก็จะถามถึงงานที่เขาหลอกว่าไปทำมา ฉัตรชัยจึงจำเป็นต้องแต่งเรื่องบอกให้หวานรู้ แล้วสิ่งหนึ่งที่

ฉัตรชัยรู้ก็คือบ้านของน้องชายไม่มีทีวีดูแม้แต่เครื่องเล็กๆสักเครื่องเดียว ฉัตรชัยตั้งใจไว้ว่าพรุ่งนี้จะเข้าไปที่ตัวอำเภอเพื่อ

หาซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่เอาไว้ติดต่อกับมารดา แล้วอาจหาทีวีเครื่องเล็กๆเอามาให้หวานกับตนเองดูข่าวสารแก้เหงาสัก

เครื่อง แม้ว่าขณะนี้เงินสดของตนจะเหลือเพียงสองหมื่น เพราะให้หวานไปแล้วหนึ่งหมื่น แต่ฉัตรชัยก็ยังคงมีสร้อยทองที่

คล้องติดตัวประจำอยู่อีกห้าบาท เพิ่งจะถอดออกจากคอตอนที่มาถึงบ้านน้องชายเมื่อตอนเที่ยงนี้เอง

"พี่..ไปอาบน้ำกันเถอะ..จะได้เข้านอน..."

คำพูดปรกติแสนจะธรรมดาของหวานถึงกับทำให้ฉัตรชัยสะดุ้ง จะนอนกันแล้วหรอ แล้วตอนนอนถ้าหวานเธอต้องการเซ็กส์

ฉัตรชัยจะทำประการใด ฉัตรชัยคิดด้วยความกลัดกลุ้มจนหวานต้องร้องเตือนให้ไปเป็นเพื่อนอาบน้ำกับเธออีกครั้ง

"หวานไปคนเดียวเถอะจ๊ะ..."

คำตอบของฉัตรชัย ถึงกับทำให้เมียสาวงุนงงประหลาดใจ เพราะทุกครั้งที่เธอชวนสามีไม่เคยปฏิเสธ เพราะนิสัยของสามีเธอ

มักชอบเล่นซุกซนตอนอาบน้ำด้วยกันประจำ จนมีบางครั้งเลยเถิดถึงกับร่วมรักกันก็ยังเคย แต่ครั้งนี้เธอกลับถูกปฏิเสธ

"พี่ไปเป็นเพื่อนหน่อย พี่ก็รุ้ว่าหวานกลัวผี..."

หวานลองพยายามชวนอีกครั้ง ด้วยการอ้างว่ากลัวผี ถ้าสามีปฏิเสธอีกครั้งมันต้องมีเรื่องผิดปรกติกับตัวของเขาแน่ แต่ครั้งนี้

ฉัตรชัยไม่กล้าปฏิเสธ ค่อยๆลุกตามหวานลงมาจากเรือนทั้งๆที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าตั้งแต่ตอนกลับมา

"อ้าวพี่...จะไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนรึจ๊ะ..."หวานหันมาถาม ด้วยความสงสัย เพราะโดยปรกติสามีเธอจะใส่เพียงผ้าขาวม้าผืน

เดียวลงไปอาบน้ำกับเธอ

"เอ่อ...ยังไม่ต้องเปลี่ยนหรอกจ๊ะ..พี่ไปนั่งเป็นเพื่อนหวานเฉยๆ พี่ยังไม่อยากอาบน้ำตอนนี้..."

ฉัตรชัยพยายามหาข้ออ้าง แม้ว่าหวานจะมองมาด้วยความสงสัย เขาก็เสแสร้งหันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากสบสายตากับเธอ

หวานก็ไม่พูดอะไรเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ พร้อมผ้าซิ่นอีกผืนหนึ่งแล้วเดินนำลงจากเรือน อ้อมไปทางด้านหลังบ้าน

ใกล้ๆแปลงผักสวนครัวของเธอ มีลานซีเมนต์ขนาดประมาณ6ตารางเมตร มีตุ่มใบใหญ่อยู่ด้านหนึ่ง มีฝาทำจากไม้ไผ่สาน

เป็นแผงอยู่สามด้าน ยกเว้นด้านติดกับตัวเรือนจะไม่มีฝา

หวานเดินนำเอาผ้าเช็ดตัวกับผ้าซิ่นผืนใหม่ไปแขวนไว้ที่ราวไม้ไผ่ที่อยู่ติดฝาด้านหนึ่ง ส่วนฉัตรชัยเดินไปยืนพิงตุ่มอีกด้าน

หนึ่งหันหลังให้กับเมีย จึงไม่เห็นว่าหวานกำลังค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อแขนยาวสีน้ำเงินออก จนกว้างพอที่จะสอดมือถอดเสื้อ

ออกทางหัวได้ ช่วงที่กำลังถอดเสื้อแขนยาวออกมาทางหัวนั้น ชายเสื้อคอกระเช้าก็เลิกขึ้นสูงจนถึงใต้ฐานนมคุ่อวบ ที่ต้อง

แสงจันทร์เพ็ญเต็มดวง จนมองดูขาวนวลผ่อง

"อุ๊ยพี่...ช่วยแกะดุมทีจ๊ะ..มันติดผม.."

เกิดเหตุบังเอิญขณะที่หวานกำลังดึงเสื้อเชิร์ตแขนยาวออกมาทางหัวนั้น กระดุมเจ้ากรรมก็ไปตักพันกับเส้นผมยาวสลวยของ

เธอจนดึงไม่ออก ต้องร้องเรียdสามีให้ช่วยเหลือ ฉัตรชัยได้ยินเสียงของหวานก็หันกลับมา พลันสายตาของตนเองก็กระทบ

กับเต้าอวบเต่งขนาดใหญ่ขาวผ่องต้องแสงจันทร์ของหวาน ในขณะที่หัวของเธอยังคงติดอยู่กับเสื้อเชิร์ตแขนยาวดึงยื้อกัน

ไปกันมา พร้อมร้องให้เขามาช่วยแกะกระดุมที่ติดอยู่กับเส้นผมของเธอ ฉัตรชัยจึงต้องยื่นมือมาช่วยแกะให้ พยายามเมินหน้า

ไปมองทางอื่น ยึกยักๆอยู่สักครุ่จึงแกะได้สำเร็จ

"ขอบใจจ๊ะ..."

หวานส่งยิ้มหวานตามชื่อ พร้อมทำหน้าทะเล้นใส่สามี เอื้อมมือดึงเสื้อคอกระเช้าถอดออกไปทางหัวอีกตัวหนึ่ง อกเปลือยตูม

เต่งตั้งเต้าขาวผ่องทั้งสองเต้า หาได้หย่อนคล้อยลงไปเลยแม้สักนิด ปลายถันเม็ดเท่าปลายนิ้วก้อย ยังมีสีน้ำตาลอ่อน เนื่อง

จากลูกสาวไม่ค่อยได้กินนมของเธอ ส่วนฉัตรชัยหลุบสายตามองพื้นไม่กล้ามองตรงอกอวบของหวานมากนัก ด้วยกลัวว่ามัน

จะทำให้เขาจิตแตกไปเสียก่อน

"พี่ไม่อาบแน่นะ..."

หวานพูดพร้อมดึงผ้าซิ่นขึ้นมาขมวดปมที่เหนือทรวงอก จากนั้นก้ใช้ขันพลาสติคตักน้ำในตุ่มราดตัวติดๆกันสามสี่ขัน ผ้าซิ่น

ที่หวานสวมอยุ่พอถูกน้ำ มันก็ราบลู่ไปตามร่างของหวานจนเห็นสัดส่วนโค้งเว้าอวบนูนชวนให้มองยิ่งนัก แต่ฉัตรชัยกลับเมิน

มองท้องฟ้าแสงจันทร์ แสงหิ่งห้อยวับๆแวมๆที่บินผ่านไปผ่านมานานๆสักครั้ง จึงไม่ได้เห็นว่าตอนนี้หวานกำลังถลกผ้าซิ่น

ขึ้นมาจนถึงโคนขาเรียวขาวผ่อง แล้วขัดถูขี้ไคลเบาๆช้า ๆ ปากก็ฮัมเพลงลูกทุ่งเบาๆอย่างมีความสุข ตลอดเวลาฉัตรชัยได้

แต่นิ่งเงียบ แต่ก็แอบนึกชื่นชมเสียงร้องเพลงของหวานไม่ได้ว่า ถ้าเธอจะเอาดีทางร้องเพลงก็น่าจะไปไหว แม้ตัวเขาจะไม่

ถนัดในการฟังเพลงลูกทุ่งก็ตาม

"พี่ช่วยหวานถูหลังหน่อยสิจ๊ะ...." 

เสียงร้องขอของหวานปลุกให้ฉัตรชัยตื่นจากภวังค์ หันหน้ามองไปทางเธอ เห็นหวานกำลังหันหลังให้ ปลดขมวดผ้าซิ่นที่

ขมวดไว้ตรงกลางอกยกขึ้นถือด้วยมือข้างหนึ่ง ปล่อยชายผ้าซิ่นอีกด้านหล่นย้วยลงมาจนเกือบถึงก้น ทรวดทรงของหวาน

ที่มองจากทางด้านหลัง ช่างงดงามนัก แนวสันหลังเรียวยาว ลงมาถึงเอวคอดกิ่ว รับกับสะโพกผายกว้างแลเห็นเนื้อหนัง

ขาวผ่อง ฉัตรชัยถึงกับเงอะงะไม่รู้จะทำอย่างไร แต่เมื่อได้ยินเสียงเมียร้องเตือนอีกครั้ง เขาก็ค่อยๆยื่นฝ่ามือที่สั่นเทาทาบ

ไปตรงกลางหลังของหวาน แล้วออกแรงกดปลายนิ้วถูขึ้นไปจนถึงต้นคอไรตีนผม แล้วถูลงมาจนถึงกลางเอวด้านหลังใกล้ๆ

ก้นขาวอวบงอนของเธอ

"พี่..อาบน้ำกะหวานสิจ๊ะ..จะได้ถูขี้ไคลให้พี่มั่งไง...นะนะ..."

หวานเอี้ยวหน้าหันมาถาม จังหวะที่เอี้ยวหน้ามานั้น ชายผ้าถุงมันก้ยิ่งหย่อยต่ำลง จนฉัตรชัยมองลึงต่ำลงไปจนเห็นก้นอวบ

ผายกว้างของหวานเต็มๆ รู้สึกใบหน้าร้อนแดงเห่อด้วยความอายบวกกับความตื่นเต้น พยายามนับสิบถึงร้อยถึงพัน พยายาม

นึกถึงซากศพ เพื่อดับความรุ้สึก ดูเหมือนจะได้ผล ทำให้ใจสงบลงบ้าง

"นี่แน่ะ..ขี้เกียจอาบน้ำหรอ..."

ขณะกำลังเผลอ หวานก็ฉวยตักน้ำสาดโครมมาที่ร่างของฉัตรชัย แล้วหัวเราะคิกๆ ยั่วแหย่ แม้แตรชัยจะพยายามห้าม เธอก็

ไม่ฟังตักน้ำสาดอีกหลายครั้งจนตัวฉัตรชัยเปียกโชก จนต้องยื้อแย่งขันพลาสิคกันไปมา แม้จะไม่ตั้งใจแต่ก็เป็นเหมือนบาป

เคราะห์ให้ผ้าซิ่นของหวานร่วงหล่นลงมากองกับพื้น เธอร้องว๊ายด้วยความตกใจ แต่หาได้เกิดจากความอับอายแต่อย่างใด

ก็เพราะบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คือสามีที่เธอรักนั่นเอง