ท่ามกลางอากาศร้อนลุ่ม ทั้งที่เวลาขณะนั้นเกือบ4โมงเย็นแล้ว รถยุโรปราคาไม่ต่ำกว่าสามล้านบาท วิ่งฝ่าเปลวแดดอ่อนๆ

อยู่บนถนนสายเอเซียบ่ายโฉมหน้าไปทางจังหวัดนครสวรรค์ แต่พอรถคันนั้นวิ่งถึงหลักกิโลเมตรที่200กว่าๆนับจากกรุงเทพ

ก็ชะลอรถ แล้วเปิดไฟเลี้ยวซ้ายเมื่อเห็นปั้มน้ำมันแห่งหนึ่งอยู่เบื้องหน้า คนขับรถคือนายฉัตรชัย นักธุรกิจหนุ่มใหญ่ไฟแรง

ส่วนหญิงสาววัยชราอายุประมาณ60ปี นั่งอยู่อีกด้านข้างๆที่นั่งชายหนุ่ม

"แม่ครับ...เดี๋ยวพอผมเติมน้ำมันรถ แม่ก็ไปเข้าห้องน้ำได้เลยนะครับ.." เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มหันไปบอกให้หญิงชราผู้

เป็นแม่รับทราบ ในขณะที่รถหรูราคาแพงคันนั้นค่อยๆแล่นไปจอดเทียบหัวจ่ายน้ำมัน

"แก๊สโซฮอล95...เต็มถังครับ..."

ฉัตรชัยกดปุ่มลดกระจกลงมาจนสุด ก็บอกให้พนักงานเติมน้ำมันสาวของสถานนีบริการน้ำมันแห่งนั้นที่เดินมาประชิดติด

ประตูด้านคนขับทราบ จากนั้นก็หันหน้าไปมองผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ด้านข้าง แต่ในหางตากลับเห็นพนักงานสาวของสถานี

บริการไม่ได้ขยับตัวไปที่หัวจ่ายน้ำมันตามที่ฉัตรชัยบอกออกไป เธอยังคงจ้องมองหน้าของฉัตรชัย พร้อมยิ้มให้เหมือนดั่ง

คนเคยรู้จักกันมาก่อน

"โอ้โห..เฮียชัด...ไปรวยอะไรมาคะนี่...ขับรถคันโตเชียว..."

ฉัตรชัยหันหน้าไปมองพนักงานสาวผู้นั้นพร้อมเลิกคิ้วหนาเข้มเหมือนงุนงงสงสัยว่าเธอผู้นั้นคงจะจำคนผิด แต่ยังไม่ทัน

ได้บอกออกไป พนักงานสาวก็เดินอ้อมหลังรถไปที่หัวจ่ายน้ำมัน แล้วจัดการเติมน้ำมันให้ตามความต้องการของเขา

เสียก่อน

รอจนน้ำมันเต็มถังตามที่ฉัตรชัยต้องการ เธอก็เดินกลับมา ฉัตรชัยชะโงกหน้าข้ามฝั่งไปดูจำนวนตัวเลขที่จะจ่าย พร้อม

เปิดประเป๋าหยิบบัตรเครดิตออกมา แต่ก็เปลี่ยนใจส่งธนบัตรจำนวนสองพันบาทให้กับเธอแทน

"ถูกหวยรวยเบอร์มาหรอเฮีย..ชัด..."

อีกครั้งที่พนักงานสาวพูดสร้างความงุนงงให้กับชายหนุ่ม แต่พอรับเงินจากมือเขาไปแล้ว ก็วิ่งกลับไปที่แคชเชียร์ ไม่รอ

คำตอบของฉัตรชัยที่จะบอกกับเธอว่า จำคนผิดแล้ว แต่คำพูดของพนักงานผู้นั้น กลับทำให้ใบหน้าของหญิงชราผู้เป็น

แม่ของฉัตรชัยหน้าถอดสี หญิงชราขยับตัวอย่างอึดอัด ถ้าเขาเพียงหันกลับมาคงต้องเห็นความผิดปรกติบนใบหน้าของ

ผู้เป็นแม่อย่างแน่นอน

"ขอบคุณค่ะ...เฮียชัด...เชิญร้านเซเว่นก่อนนะคะ...มีคูปองลดสินค้ามากมายเลยค่ะ..."

พนักงานสาวผู้นั้นพูดจบยกมือไหว้ พน้อมส่งเงินทอนกับบัตรคูปองลดสินค้าในร้านเซเว่นของสถานีบริการแห่งนั้นให้ชาย

หนุ่ม...แล้วเดินเลี่ยงออกไปซุบซิบกับเพื่อนพนักงานอีกคน จนฉัตรชัยค่อยๆเคลื่อนรถออกไปที่จอดใกล้ๆห้องน้ำให้กับผู้

เป็นแม่

"สงสัยหน้าผมคงโหลนะแม่...เด็กนั่นถึงทักคนผิด ฮาๆๆๆ"

ชายหนุ่มหันไปพูดกับผู้เป็นมารดา แล้วหัวเราะขำๆ ไม่ได้ติดใจหรือซีเรียสที่มีคนทักผิด แต่คำพูดแสนธรรมดานั้นกลับทำ

ให้ผู้เป็นมารดาสะดุ้ง อึกอักก่อนจะพูดอ้อมแอ้มออกมาว่า

"คงงั้นแหละลูก..."

จากนั้นเธอก็ค่อยๆเปิดประตูรถคันหรูราคาแพงเดินลงไปเข้าห้องน้ำ แต่ใครจะรุ้ว่าในหัวของคุณแจ่มจรัส กลับคิดไปถึงบุตร

ชายอีกคนที่ถูกแยกไปอยู่กับอดีตสามีของเธอ ชัดชาย...คือชื่อของฝาแฝดผู้น้อง เธอมั่นใจว่าพนักงานสาวคนนั้น คงต้องรู้

จักกับลูกแฝดอีกคนของเธอแน่ๆ

หลังจากผุ้เป็นแม่ลงจากรถเดินไปห้องน้ำ ฉัตรชัยก็ลงเดินไปที่ร้านเซเว่น เพื่อจะหาซื้อของบางอย่าง พอเดินไปถึงหน้า

ประตูร้านเซเว่นเท่านั้น ก็ได้ยินเสียงทักจากแม่ค้าขายล็อตตอรี่ ที่นั่งอยุ่ใกล้ๆประตูร้านอีกครั้ง

"แหม...วันนี้คุณชัดแต่งตัวซะหล่อจนป้าเกือบจำไม่ได้แน่ะ...งวดนี้ยังไม่ได้อุดหนุนหวยป้าเลยนี่คะ..."

แม่ค้าขายหวยไม่พูดเปล่ากลับยึดข้อมือฉัตรชัยไว้ เหมือนคนรู้จักสนิทกันพอสมควร พร้อมกางกระบะไม้ที่บรรจุฉลากกินแบ่ง

รัฐบาลให้ชายหนุ่มดู

"ผมไม่ชอบเล่นหวยครับป้า..."

เป็นอีกครั้งที่มีคนทักผิดจนชายหนุ่มงุนงง แต่คำพูดสุภาพทุ้มนุ่มของเขาก็ทำให้แม่ค้าขายหวยเงยหน้าขึ้นมามองจ้องเขม็ง

ใบหน้าหญิงชราวัยใกล้เคียงกับแม่ของฉัตรชัยขมวดคิ้วเข้าหากัน มองหน้าเขาเขม็ง แล้วพูดหัวเราะๆออกมา

"แน่ะ...วันนี้มามุกนี้กับป้าเชียวหรือคะ...ฮาๆๆ..สงสัยยังไม่มีเลขเด็ดละสิ...ไม่เป็นไรค่า..มีแล้วค่อยมาอุดหนุนป้านะ.." หญิง

ชราคนขายหวยพูดจบก็ปล่อยข้อมือฉัตรชัย แล้วปิดกระบะไม้ขายหวยของเธอ

"ป้า...ผมไม่ได้เล่นมุกนะครับ..ผมไม่ได้ชื่อชัด...ผมไม่เล่นหวย แล้วผมก็ไม่รุ้จักป้ามาก่อนจริงๆ..." ทันทีที่พูดจบ หญิงชราก็

เงยหน้าขึ้นจ้องหน้าเขาอีกครั้ง พร้อมหัวเราะลงคอดังเอิ๊กๆ

"ไม่ซื้อก็ไม่ซื้อสิคะ...ยังจะมาหลอกป้าอีก พ่อชัดก็..คนกันเองทั้งนั้น..."

หญิงชราคนขายหวยยังคงมั่นใจว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอนี้ คือนายชัด หรือชัดชาย หนุ่มใหญ่ซึ่งเป็นลูกชายของ

อดีตกำนันสินแน่นอน แล้วคิดว่าคงจะเล่นมุกตลกกับเธอเท่านั้น ส่วนฉัตรชัยก็คร้านที่จะอธิบายหรือซักถาม ในเมื่อเธอมั่น

ใจว่าเขาคือนายชัด บุรุษอีกคนหนึ่งก็ปล่อยให้เข้าใจไปเช่นนั้นตามเดิม

ชายหนุ่มเปลี่ยนใจที่จะเข้าไปในร้านเซเว่นกระทันหัน คงเพราะกลัวจะโดนทักผิดอีกอีกครั้งจากพนักงานประจำร้าน หัน

กลับมาที่รถคันหรู ที่ผุ้เป็นแม่ยืนรออยู่ จากนั้นพอขึ้นรถได้กันทั้งสองแม่ลูก เขาก็สตาร์ทรถเคลื่อนออกไปจากสถานีบริการ

แห่งนั้น ทิ้งปริศนาคาใจเอาไว้เบื้องหลัง

"แม่ครับ..แม่เคยบอกว่าพ่อตายตอนที่ผมยังเล็กๆใช่มั๊ยครับ" ชายหนุ่มพูดขึ้นเมื่อรถเคลื่อนออกจากสถานีบริการแห่งนั้นไป

ได้สักครู่ คุณแจ่มจรัสถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินคำถามจากบุตรชาย นิ่งเงียบไปครู่ถึงได้ตอบออกมาเบาๆว่าใช่..

"หรือว่าก่อนพ่อเสียจะมาทิ้งไข่ไว้แถวนี้น่ะแม่.." พูดจบก็หัวเราะเบาๆ เหมือนมันเป็นเรื่องตลก

"อย่าไปใส่ใจเลยลูก.. ประเทศไทยมีคนเจ็ดสิบแปดสิบล้านคน คงต้องมีคนหน้าเหมือนๆกันบ้างละ..." คุณแจ่มจรัสไม่ตอบ

คำถามกลับพูดไปอีกด้าน แต่ดุเหมือนคำพูดของผู้เป็นแม่ทำให้ฉัตรชัย ไม่ติดใจสงสัยเรื่องนี้ เปลี่ยนหัวข้อการสนทนากับ

มารดาไปยังเรื่องอื่นๆแทน

จนรถหรูราคาแพงใกล้ถึงอำเภอแม่สอดจังหวัดตาก อันเป็นจุดหมายปลายทางที่ชายหนุ่มต้องการมา เพื่อหาซื้อเฟอร์นิเจอร์

ไม้สักหลายชิ้น เอาไปแต่งตกเรือนหอของตนเองในอนาคตที่ถูกกำหนดไว้อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

อีกด้านหนึ่งของประเทศไทย ที่จังหวัดชัยนาท อันเป็นจังหวัดเล็กๆในภาคกลางของประเทศ ณ.ตำบลเล็กๆแห่งหนึ่ง ที่คน

ในพื้นที่ล้วนเป็นเกษตรกร มีอาชีพทำนาปลูกข้าว ปลูกพืชสวนครัวขุดบ่อเลี้ยงปลาและเลี้ยงเป็ดไก่ ทำตามพระราชดำริ

ของในหลวงในเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง เสียงดังแต๊กๆๆของเครื่องสูบน้ำ ที่กำลังสุบน้ำเข้าบ่อเลี้ยงปลาที่แห้งเหือดลด

จำนวนน้ำลงจนมีทีท่าว่าจะเป็นอันตรายกับฝูงปลากินพืชที่ตนเองเลี้ยงไว้

"พ่อ...นู๋ว่าพอเหอะ...ฝนจะตกแล้ว เดี๋ยวน้ำก็เต็มบ่อเองแหละ..." เสียงแหลมเล็กของสาวน้อยวัยแรกผลิ ในชุดผ้าซิ่นสี

น้ำเงิน กับเสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีนวลๆ พูดกับผุ้เป็นพ่อที่กำลังนั่งมวนใบยาสูบอยู่ที่เพิ่งพักเล็กๆ มุงด้วยหญ้าแฝก มีฝาทำด้วย

แฝกเช่นกันอยุ่เพียงสามด้าน

เสียงเครื่องสูบน้ำดังแต๊กๆๆๆ ยังดังสอดแทรกอยู่ท่ามกลางอากาศที่เริ่มสลัวมืดลงเพราะเมฆฝนก้อนใหญ่ อันเป็นฝนแรก

ของฤดูทำนาปี ชายหนุ่มวัยกลางคนเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วพุดกับสาววัยกำดัดแรกผลิที่นั่งอยู่ไม่ห่างนักว่า

"จะเอาอะไรกับฟ้าฝนล่ะยัยแก้ว เดี๋ยวถ้ามันตกมาไม่พอ พ่อก็ต้องมาสูบน้ำเข้าบ่ออีกแหละ..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็มีแสงสว่างแปร๊บของฟ้าแลบพร้อมเสียงคำรามครืนๆของฟ้าร้องจากนั้นสายฝนก็เริ่มตกลงมาเป็น

ปรอยละอองเบาๆพร้อมลมแรงที่พัดจนหลังคาหญ้าแฝกกระพือไหว

"พ่อ....แก้วอยากเล่นน้ำฝนอ่ะ..."สาวน้อยขยับตัวมาจับแขนผู้เป็นบิดาเขย่าๆพร้อมทำหน้าออดอ้อนขออนุญาติจากผู้

เป็นพ่อ

"อย่าเลย..เดี๋ยวไม่สบายแม่เอ็งก็จะมาบ่นพ่อ...." ผู้เป็นพ่อตอบเนือยๆ

"แม่ก็บ่นได้ทุกเรื่องแหละพ่อ...นะๆ เล่นน้ำกะนุ๋นะ..."

แก้วสาวน้อยยังออดอ้อนผู้เป็นพ่อ เพราะรู้ดีว่าผู้เป็นพ่อรักและตามใจเธอแค่ไหน อย่าว่าแต่แค่เล่นน้ำฝนนี้เลย ขนาดเธอ

อ้อนผู้เป็นพ่อว่าไม่อยากเรียนต่อหลังจากจบมัธยมต้น ด้วยเธอไม่ค่อยชอบการเรียนหนังสือ ผู้เป็นพ่อยังตามใจ สำมะหา

อะไรกับการอ้อนขอเล่นน้ำฝนในครั้งนี้