หลังจากหลู่เซิงรับป้ายหยกไว้ นางก็ไปส่งเขาออกไป

หลู่โจวถือร่มกระดาษยืนอยู่ตรงทางเข้า เขาชำเลืองมองเข้าไปในลานบ้าน ก่อนจะพูดด้วยสีหน้ารังเกียจ “ต่อไปอย่าปล่อยสิ่งเหล่านี้ออกมาอีก มันทำให้ห้องนี้เย็นวังเวง คนที่ไม่รู้เรื่องอาจคิดว่านี่คือบ้านผีสิงได้”

“เจ้าค่ะ อาจารย์”

หลังจากหลู่เซิงรับปาก เขาก็ถือร่มเดินจากไปอย่างสบายอารมณ์

หลู่เซิงปิดประตู แล้วหันกลับมามองวิญญาณทั้งห้าที่กำลังสั่นเทาอยู่ข้าง ๆ มีดวงวิญญาณเร่ร่อนที่ยังไร้เดียงสาลอยอยู่ข้างพวกเขา

“นายท่าน นี่คือเด็กสาวที่ตายอยู่ข้างทะเลสาบ” วิญญาณชายคนหนึ่งก้าวออกมา รายงานด้วยความเคารพ

หลู่เซิงจำได้ว่าเขาชื่อถานจวิน เนื่องจากเขาฆ่าพ่อเลี้ยงที่ทารุณเขา มารดา และน้องชายมานาน จึงถูกตัดสินประหารชีวิต

นางรับเขาไว้เพียงเพราะบังเอิญผ่านมาพร้อมกับอาจารย์ เขานับเป็นผีเร่ร่อนตนแรกที่นางจับได้

นางยังจำได้ดีว่า ในตอนนั้นเขาดุร้ายเพียงใด

เหตุที่อาจารย์ของนางสามารถตามหานางเจอได้คงเป็นเพราะจำเขาได้

“เจ้าไปพบตัวนางที่ใด?” หลู่เซิงถาม

ถานจวินตอบ “ในเรือนร้างแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของเมือง”

หลู่เซิงพยักหน้า แล้วรีบหยิบยันต์บำรุงวิญญาณออกมา ให้ผีทั้งห้าเข้าไปอยู่ข้างใน

คุณหนูโจวมองนางอย่างระแวง หลังจากนั้นครู่หนึ่งจึงถาม “ที่นี่คือที่ใด?”

“บ้านของข้า”

“บ้านของเจ้า?” คุณหนูโจวขมวดคิ้ว “เหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่บ้านของเจ้า?”

“เจ้าเสียชีวิตแล้ว และกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน” หลู่เซิงพิงประตู กอดอก มองนางอย่างสงบนิ่ง “อีกไม่นานทูตนำวิญญาณก็จะมาพาเจ้าไป ข้าให้พวกเขานำเจ้ามาที่นี่ เพื่อถามว่า เจ้าจำสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนตายได้หรือไม่”

“ก่อนตาย?” คุณหนูโจวขมวดคิ้ว ก้มหน้าลง ราวกับกำลังพยายามอย่างที่สุดเพื่อระลึกความทรงจำ

ผ่านไปนาน นางก็เงยหน้าขึ้นกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้าง “ข้านึกออกแล้ว เป็นเสี่ยวชุ่ยกับปี้อวี้!”

“เสี่ยวชุ่ยกับปี้อวี้?”

“เสี่ยวชุ่ยเป็นสาวใช้ข้างกายของข้า ส่วนปี้อวี้คือคู่หมั้นของข้า” สีหน้าสับสนในตอนแรกของคุณหนูโจว แปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นในทันที “หลังจากข้าพบว่าพวกเขาลักลอบเป็นชู้กัน ก็ถูกพวกเขาลากไปยังเรือนร้างแห่งหนึ่ง แล้วป้อนยาพิษให้ข้า”

หลู่เซิงขมวดคิ้ว “เจ้ามีหลักฐานพิสูจน์ได้หรือไม่ ว่าพวกเขาเป็นผู้ฆ่าเจ้า?”

“มี!”

คุณหนูโจวพยักหน้า “ถุงหอมและถุงผ้าที่ปี้อวี้พกติดตัวนั้น เสี่ยวชุ่ยเป็นคนปักให้”

ก่อนหน้านี้นางเคยปักถุงผ้าและถุงหอมสีเดียวกันให้ปี้อวี้ แม้กระทั่งลวดลายก็เหมือนกันทุกประการ ดังนั้น เมื่อเห็นเขาสวมใส่ นางจึงคิดมาโดยตลอดว่า เป็นของที่นางมอบให้

แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เสี่ยวชุ่ยกลับปักถุงผ้าและถุงหอมแบบเดียวกันให้ปี้อวี้เช่นกัน

ก่อนตาย นางยังเคยถามปี้อวี้ว่า หากเขาไม่ชอบนาง เหตุใดยังสวมของที่นางให้

ท้ายที่สุด ปี้อวี้กลับบอกนางด้วยตนเองว่า สิ่งเหล่านั้นเป็นงานปักของเสี่ยวชุ่ย ส่วนของที่นางมอบให้ ถูกเสี่ยวชุ่ยเผาทิ้งไปหมดแล้ว

ทุกครั้งที่นางส่งสิ่งใดให้ปี้อวี้ล้วนต้องผ่านมือของเสี่ยวชุ่ย นางไม่เคยคาดคิดว่า การกระทำของตนเองจะเป็นการเปิดทางให้ทั้งสองใกล้ชิดกัน

ปี้อวี้เป็นบุตรบุญธรรมของตระกูลโจว และยังเป็นคู่ครองตั้งแต่วัยเยาว์ของนาง นางกับเขาเติบโตมาด้วยกัน และนางหลงรักเขาจนหมดหัวใจ

เดิมทีนางคิดว่าทั้งสองรักกัน แต่กลับเป็นเพียงความเข้าใจผิดฝ่ายเดียวของนาง

สิ่งที่ปี้อวี้รักไม่ใช่นาง หากแต่เป็นทรัพย์สินของตระกูลโจว

ตระกูลโจวมีบุตรไม่มาก มีเพียงนางและน้องสาวเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น มารดาของนางก็เสียชีวิตไม่นานหลังคลอดน้องสาว บิดาของนางเป็นคนซื่อสัตย์มั่นคง ตลอดหลายปีมานี้ไม่เคยรับภรรยาใหม่

บัดนี้ นางจากไปแล้ว นางไม่รู้เลยว่า บิดาและน้องสาวของนางจะถูกปี้อวี้ลงมือสังหารเช่นเดียวกันหรือไม่